اروتیک نورس‌ها

نورس‌ها مردمی بودند که از حدود قرن هشتم تا یازدهم میلادی در اسکاندیناوی به زبان نورس کهن سخن می‌گفتند. آنان در تاریخ بیش از هر چیز از راهزنانشان، وایکینگ‌ها، شناخته می‌شوند و امروز فرزندانشان نروژی‌ها، سوئدی‌ها، دانمارکی‌ها، ایسلندی‌ها و فارویی‌ها هستند، به همراه بخشی از انگلیسی‌ها، ایرلندی‌ها، اسکاتلندی‌ها و نورمن‌ها. آنچه آنان را به یک ملت بدل کرد دولت نبود، زیرا تا دیرهنگام دولتی درخور نام نداشتند، بلکه زبانی مشترک، مجموعه‌ای مشترک از خدایان و بیش از همه کشتی با تخته‌های هم‌پوشان بود. کشتی بلند که آن‌قدر سبک بود که بتوان آن را از خشکی میان دو آبراه کشید و آن‌قدر کم‌عمق بود که بتواند در رودخانه‌ها پیش برود، دلیلی است که مردمی کشاورز و ماهی‌گیر از فیوردها و جزایر دانمارک در سال 793 میلادی در لیندیسفارن پدیدار شدند و سپس در پاریس، سویل، قسطنطنیه و نیوفاوندلند. زادگاهشان سرزمینی بود که امروز نروژ، سوئد و دانمارک نامیده می‌شود، خاک‌های ساحلی نازک و زمین‌های داخلی‌ای که از جنگل پاک شده بود، و این جغرافیا آنان را به بیرون راند. زبان نورس کهن به شاخه‌ی ژرمنی شمالی از خانواده‌ی زبان‌های هندواروپایی (Indo-European) تعلق دارد، در دو صورت غربی در نروژ و ایسلند و شرقی در دانمارک و سوئد تقسیم شد و با خط رونیک Younger Futhark بیشتر بر سنگ‌های یادبود نوشته می‌شد. ایسلندی امروزی آن‌قدر به متن‌های کهن نزدیک است که ایسلندی‌ها هنوز ساگاهای قرون وسطایی را به زبان اصلی می‌خوانند.

نورس‌ها هرگز یک ملت واحد نبودند: دانمارکی‌ها، سوئدی‌ها، گوت‌ها، گاتلندی‌ها و نروژی‌ها متمایز بودند، و بازرگانانی که با پارو به سمت شرق و از رودخانه‌های روسیه بالا می‌رفتند، پوست و برده را با نقره‌ی عباسیان مبادله می‌کردند و در گارد امپراتور بیزانس خدمت می‌کردند، با نام‌های جداگانه وارنگیان و روس‌ها شناخته می‌شدند. دین بر محور اودین، ثور، فری و فریا می‌چرخید، با قربانی در جشن‌های فصلی و این باور استوار که سرنوشت ثابت است و آبرو تنها چیزی است که انسان بر آن اختیار دارد. گرویدن به دین جدید به تدریج صورت گرفت: دانمارک در زمان هارالد بلوتوث حدود سال 965، ایسلند به تصمیم مجمع آن در سال 1000، نروژ با زور در زمان دو پادشاه به نام اولاو، و سوئد آخرین بود. آلثینگ، آن مجمع ایسلندی که در سال 930 تأسیس شد، یادآور این است که نورس‌ها به همان اندازه حقوق‌دان بودند که جنگاور. دشمنی‌ها با غرامت و داوری در «تینگ» حل‌وفصل می‌شد و یک قانون‌گو قوانین را از حفظ می‌خواند. کمتر کسی می‌داند که آنان هفته‌ای یک‌بار حمام می‌کردند و هنوز در زبان‌های اسکاندیناوی شنبه به معنای واقعی کلمه روز شستشو است. شانه‌ها از رایج‌ترین اشیای گورهای آنان‌اند. زنان مالک دارایی بودند، می‌توانستند طلاق بگیرند و با کلیدها به‌عنوان نشان خانواده به خاک سپرده می‌شدند. برخی مردان شیارهای افقی بر دندان‌های پیشین خود می‌کندند، به دلایلی که هنوز توضیح داده نشده است. عصر وایکینگ‌ها به‌طور قراردادی با مرگ هارالد هاردراده در استمفوردبریج در سال 1066 پایان می‌یابد، اما جهان نورس در قانون و ادبیات ایسلند، در دوک‌های نرماندی و در واژه‌های روزمره انگلیسی مانند sky، egg، knife و law زنده ماند.