اروتیک انگلو-نورمن‌ها

انگلو-نورمن‌ها طبقهٔ حاکم فرانسوی‌زبان انگلستان بودند، از فتح سال 1066 تا حدود اواسط قرن چهاردهم، زمانی که آخرینشان دیگر خود را جز انگلیسی نمی‌دانست. آنان هرگز یک ملت نبودند، و همین مهم است: شاید ده هزار نفر بودند که بر جمعیتی یک میلیون و نیم نفری حکومت می‌کردند و زمین‌هایی در دو سوی کانال مانش داشتند. این حساب بیشتر آنچه ساختند را توضیح می‌دهد. کسی کشوری را که در آن احساس امنیت می‌کند قلعه‌بندی نمی‌کند.

پدربزرگ‌هایشان نورس بودند. دسته‌ای از وایکینگ‌ها در آغاز قرن دهم پایین رودخانهٔ سن را تصرف کردند، و در کمتر از چهار نسل، فرزندانشان نورس را با فرانسوی، کشتی‌های بلند را با سواره‌نظام سنگین، و غارت را با موقوفات صومعه‌ای عوض کرده بودند. آنچه از این دگرگونی جان به در برد، اشتهای تصرف پادشاهی‌های دیگران بود. پس از هستینگز، پیروان ویلیام تقریباً تمام طبقهٔ زمین‌دار انگلیسی را در کمتر از بیست سال جابه‌جا کردند، و کتاب دومزدی که در سال 1086 تدوین شد، ثبت کتبی همین انتقال مالکیت است. ویرانگری شمال در سال‌های 1069 و 1070 همان روند بود که با آتش انجام می‌شد. آنان کشور را با قلعه‌هایی محاصره کردند، نخست از خاک و چوب، سپس از سنگ، و تقریباً هر کلیسای جامع و صومعهٔ بزرگ انگلیسی را به سبک رومانسک و با ابعادی بزرگ‌تر بازسازی کردند. دورهام در پرمدعاترین شکل این استدلال است.

آنان به زبان انگلو-نورمن سخن می‌گفتند، گویشی جزیره‌ای از فرانسهٔ کهن که از کاربرد قاره‌ای فاصله گرفت و خود به زبانی مکتوب و مستقل تبدیل شد: منشورها، سالنامه‌ها، داستان‌های عاشقانه و قانون. انگلیسی هرگز ناپدید نشد، تنها برای مدتی ثبت نشد، و وقتی این دو بار دیگر به هم رسیدند، زبانی پدید آمد با ستون فقراتی ژرمنی و واژگانی فرانسوی برای هر چیزی که به دادگاه، گوشت و آداب مربوط می‌شد. شاخه‌های این خانواده به بیرون گسترش یافتند. فرمانروایان مرزی در امتداد مرز ولز قلمروهای خصوصی ایجاد کردند. پادشاهان اسکاتلند عمداً خانواده‌های نورمن را به شمال دعوت کردند، و از همین راه بروس‌ها و استوارت‌ها به آنجا رسیدند. در سال 1169 گروهی به دعوت یک پادشاه برکنارشدهٔ لینستر در ایرلند پیاده شدند و ماندند، و فرزندانشان، یعنی فیتزجرالدها، برک‌ها و باتلرها، چنان کامل در جامعه حل شدند که قانون‌گذاری قرن چهاردهم برای منع آن نوشته شد.

شکست در نورماندی به دست تاج فرانسه در سال 1204 ناگزیر به انتخاب وفاداری انجامید و انگلستان پیروز شد. آنچه باقی ماند ساختاری است: شکل حقوق عرفی انگلیسی، بخش بزرگی از واژگان، و چندین هزار نام خانوادگی که در واقع نام روستاهای کوچک نورماندی‌اند.