اروتیک کورنوالی‌ها

کورنیشی‌ها قومی سلتی از شاخهٔ بریتونی‌اند که در شبه‌جزیرهٔ جنوب‌غربی بریتانیا ریشه دارند؛ همان تکهٔ بلند و باریکِ سنگ گرانیت که در Land's End به پایان می‌رسد، از سه سو در محاصرهٔ اقیانوس اطلس، و از انگلستان، هم از نظر تاریخی و هم از نظر روانی، با رودخانهٔ تامار جدا شده است. این جغرافیا اهمیت دارد. کورنوال بیشتر تاریخ ثبت‌شدهٔ خود را به‌عنوان سرزمینی جدا گذرانده است: آن‌قدر فقیر که به‌آسانی در دیگری حل نشود، آن‌قدر متمایز که ناپدید نگردد، و آن‌قدر رو به دریا که خود را انگلیسیِ درون‌سرزمینی ندانند. کورنیشی‌ها در سال 2014 بر اساس کنوانسیون چارچوبی شورای اروپا به‌عنوان اقلیت ملی شناخته شدند؛ این شناسایی آنچه را که خود مردم مدت‌ها بر آن پافشاری کرده بودند رسمیت بخشید، یعنی اینکه Kernow صرفاً یک شهرستان نیست.

زبان کورنیشی، Kernewek، به شاخهٔ بریتونیِ زبان‌های سلتی تعلق دارد، در کنار ولزی و برتونی، و به برتونی بسیار نزدیک‌تر است تا به هر زبانی که امروز در انگلستان گفته می‌شود. این زبان زیر فشار انگلیسی پیوسته کوچک شد و به‌طور معمول گفته می‌شود که در اواخر سدهٔ هجدهم آخرین گویشوران سنتی خود را از دست داد، و شخصی که بیش از همه نامش برده می‌شود دالی پنتریث از ماوس‌هول است. احیای سدهٔ بیستم که به دست آماتورها و علاقه‌مندان به زبان پیش برده شد، جامعه‌ای کوچک اما واقعی از گویشوران و آموزندگان پدید آورد، و این زبان اکنون بر تابلوهای دوزبانه، در نام مکان‌ها و در مجموعهٔ متواضعی از ادبیات تازه ظاهر می‌شود. این مورد نادری است از زبانی که از انقراض کارکردی بازگشته است؛ نه به‌طور کامل احیا شده، اما دیگر از میان نرفته است.

دین در کورنوال مسیحی است، اما با رنگ و بویی ویژه. قدیسان سلتیِ سده‌های میانه، پیران، پتروک، ایا و بوریان، نام‌هایشان را در شماری از رعایای کلیسایی پراکنده کردند، با تراکمی که حتی به معیارهای بریتانیایی غیرمعمول است، و بسیاری از آن هویت‌های محلی هنوز پابرجاست. جنبش احیای متدیستی در سدهٔ هجدهم در اینجا ریشه‌ای عمیق‌تر از تقریباً هر جای دیگر انگلستان دواند، و معدنچیان قلع و مس که کلیساهای وسلی را به زندگی کاری خود بردند، آن‌ها را به خارج از کشور نیز بردند. مهاجرت‌های معدنی کورنیشی به مناطق سرب ویسکانسین، کمربند مس میشیگان و جنوب استرالیا، و معادن ژرف آفریقای جنوبی رسید و اغلب کل شهرک‌هایی را بنیان نهاد. پای‌تی، گروه برنجی، گروه کُر مردانه، و وابستگی سرسختانه به پرچم سنت پیران با آن‌ها سفر کرد.

آنچه کورنیشی‌ها را به‌عنوان یک گروه مشخص می‌کند کمتر هر آیین واحدی است، بلکه انباشتِ چند چیز است: زبانی سلتی که از مرگ بازگردانده شده، فرهنگ کلیسای متدیستی که بر قدیسان کهن‌تر پیوند خورده، میراثی معدنی که در قاره‌ها پراکنده شده، و امتناعی قاطع از اینکه صرفاً انگلیسی شناخته شوند.