اروتیک نگباندی‌ها

نگبندی‌ها در امتداد پیچ بزرگ رود اوبانگی زندگی می‌کنند، آبراه قهوه‌ای و آرامی که بخش عمده مرز میان جمهوری دموکراتیک کنگو و جمهوری آفریقای مرکزی را ترسیم می‌کند. آنان مردمی رودنشین‌اند، به شیوه‌ای که تقریباً همه‌چیز دیگر زندگی‌شان را شکل می‌دهد: ماهیگیری، تجارت، حمل‌ونقل و آشنایی تاریخی طولانی با فرهنگ قایق‌رانی که سراسر طول اوبانگی جریان دارد. سکونتگاه‌هایشان در هر دو کرانه متمرکز است و رود بیش از آنکه مرز باشد، کریدوری مشترک است؛ جامعه‌های نگبندی در سوی کنگویی و در سوی آفریقای مرکزی یکدیگر را همان مردم می‌شناسند که با خطی استعماری که بر سرشان کشیده شده از هم جدا شده‌اند.

زبان آنان به شاخه اوبانگی خانواده نیجر-کنگو تعلق دارد، گروهی که در این بخش از مرکز آفریقا گسترده است و زبان‌های سانگو و یاکوما را در بر می‌گیرد. پیوند با سانگو به‌ویژه نزدیک است، آن‌قدر نزدیک که گویشوران نگبندی، سانگو را که اکنون زبان مشترک ملی جمهوری آفریقای مرکزی است، تا حد زیادی قابل فهم می‌یابند. در درون خود نگبندی‌ها، یاکوما شاخه‌ای متمایز تشکیل می‌دهد که از نظر تاریخی در پایین‌دست رود متمرکز بوده و در ادبیات پژوهشی، بسته به اینکه طبقه‌بندی را چه کسی انجام دهد، گاه به‌عنوان قومی خواهر و نه زیرگروه در نظر گرفته می‌شود. مرزها واقعی‌اند اما متخلخل‌اند، و هویت نگبندی و یاکوما اغلب با هم وصلت می‌کند، تجارت می‌کند و طی نسل‌ها تغییر می‌کند.

مسیحیت، عمدتاً کاتولیک با حضور پایدار پروتستان، از طریق مبلغان مذهبی در دوره‌های استعماری بلژیکی و فرانسوی وارد شد و اکنون وابستگی دینی غالب است. این دین با آیین‌های پیشین همزیستی دارد، همان‌گونه که در این بخش از قاره معمول است: مراسم تدفین، باورها درباره تأثیر نیاکان و متخصصان آیینی که اقتدارشان پیش از هر کلیسایی بوده است. نگبندی‌ها در تاریخ سیاسی آفریقا در قرن بیستم قابل توجه‌اند، زیرا موبوتو سسه سکو که بیش از سه دهه بر آنچه آن زمان زئیر نام داشت حکومت کرد، نگبندی اهل گبادولیته بود و رژیم او به‌شدت بر شبکه‌های نگبندی و شبکه‌های گسترده‌تر استان اکواتور برای امنیت و حمایت‌گری تکیه داشت. آن تاریخ میراثی پیچیده بر جای گذاشت: دوره‌ای از برجستگی ملی که پس از سقوط موبوتو در 1997 با انتقام‌گیری و آوارگی همراه شد، و خانواده‌های نگبندی بسیاری که در سراسر رود و به جمعیت‌های پناهنده پراکنده شدند و برخی از آنان هنوز به‌طور کامل بازنگشته‌اند.

امروزه آنان عمدتاً کشاورز و ماهی‌گیرند، با کاساوا، موز پلانتین و ماهی رودخانه‌ای در مرکز خوراک روزانه، و سنت قوی موسیقی و طبل‌نوازی که به خوبی در کمربند زبان‌های اوبانگی گسترش می‌یابد.