اروتیک مبوکو

مبوکو مردمی بانتوزبان در شمال جمهوری کنگو هستند و آنچه آنان را در گوشه‌ای شلوغ از نقشه متمایز می‌کند، پیش از هر چیز زبانشان است. زبان مبوکو به خوشه امبوسی تعلق دارد، خانواده‌ای فشرده از زبان‌های خویشاوند که امبوچی و کویو را نیز دربرمی‌گیرد. شباهت خانوادگی آشکار است، با این حال مبوکو نام و روستاهای خاص خود را حفظ کرده‌اند. سرزمین آنان استان کوِت است که بر خط استوا قرار دارد، جایی که ساوانای باز با جنگل‌های باتلاقی به هم می‌رسند و رودخانه‌های آرام به سوی رود کنگو جاری می‌شوند. زندگی روستایی بر آب و مزرعه می‌چرخد: ماهیگیری، باغ‌های کاساوا و موز، و شکار در حاشیه جنگل. جاده‌ها و ترافیک رودخانه‌ای این منطقه را به برازاویل پیوند می‌دهند و، مانند کل شمال روستایی، بسیاری از جوانان برای تحصیل و کار به پایتخت مهاجرت کرده‌اند.

کمتر کسی تنها زبانش مبوکو است. لینگالا، زبان تجاری رودخانه، پل روزمره به دیگر مردمان شمال است و فرانسوی با مدرسه، دولت و کلیسا وارد می‌شود. بیشتر مبوکوها مسیحی‌اند، در جماعت‌های کاتولیک و پروتستان و در کلیساهای احیاگر که در دهه‌های اخیر فزونی یافته‌اند. اندیشه‌های کهن‌تر از میان نرفته‌اند: احترام به نیاکان و مراجعه به درمانگران سنتی هنوز نحوه برخورد بسیاری از خانواده‌ها با بیماری، مرگ و عزاداری را شکل می‌دهد. حکمرانی استعماری اینجا سنگین فرود آمد. هنگامی که فرانسه این سرزمین را به عنوان بخشی از آفریقای استوایی فرانسه اداره می‌کرد، حوضه شمالی کنگو میان شرکت‌های امتیازی تقسیم شد که خواسته‌هایشان برای لاستیک و نیروی کار در آغاز سده بیستم، کار اجباری و کاهش جمعیت را به بیشتر این منطقه آورد. استقلال نظم را دوباره چید. از 1968، زمانی که ماریان انگوآبی به قدرت رسید، کشور در بیشتر سال‌ها به دست مردانی از کوِت اداره شده و سیاست ملی هنوز اغلب بر محور شمال و جنوب خوانده می‌شود که مبوکو را، همچون همسایگان امبوسی‌زبانشان، در سوی شمال قرار می‌دهد. یک نکته برای خوانندگانی که این نام را جستجو می‌کنند: مبوکوها با امبوکوهای دورافتاده شمال کامرون یکی نیستند که زبانشان چادی است و نه بانتو.