اروتیک توپوکه‌ها

توپوکه که با نام ایسو هم شناخته می‌شوند، کشاورزان جنگلی پایین‌دست رودخانه لوماامی هستند. سرزمین آنان در جنوب رودخانه کنگو و در قلمرو ایسانگی، استان چوپو، در جمهوری دموکراتیک کنگو قرار دارد، پایین‌دست کیسانگانی، در هر دو کرانه لوماامی پیش از ریختن آن به رودخانه اصلی. هویت آنان تا حدی از راه تقابل تعریف می‌شود. بر آب، لوکله‌ها هستند، ماهیگیران و بازرگانان قایق؛ در شمال رودخانه تورومبوها زندگی می‌کنند؛ و در جنگل پشت کرانه‌ها توپوکه‌ها هستند که باغ‌ها را پاک‌سازی می‌کنند، کاساوا، موز، برنج و نخل روغنی می‌کارند، شکار می‌کنند و محصولاتشان را به بازارهای کنار رودخانه می‌برند تا با ماهی و کالاهای شهری مبادله کنند. این تقسیم کار دیرینه است و هنوز بر تجارت و سیاست محلی در ایسانگی اثر دارد.

زبانشان، پوکه، زبانی از خانواده بانتو است و در گروه کوچکی جای دارد که لوکله، سوکو و لومبو را دربر می‌گیرد؛ آنقدر به همسایگانشان نزدیک است که مردم از راه تجارت گفتار یکدیگر را فرا می‌گیرند. لینگالا و سواحیلی هر دو به این بخش رودخانه می‌رسند و فرانسوی کار مدرسه و اداره را انجام می‌دهد. بیشتر توپوکه‌ها مسیحی‌اند، کاتولیک یا پروتستان، حاصل کار میسیونرهایی که حدود آغاز سده بیستم شروع شد، و زندگی کلیسایی در کنار اندیشه‌های کهن‌تر درباره نیاکان، درمان و علل بدبختی جریان دارد.

آنچه بیگانگان بیشترین احتمال را دارد دیده باشند از ساخت توپوکه‌ها، پول است. آنان همراه با لوکله‌ها و تورومبوها از لیگاندا استفاده می‌کردند، تیغه‌ای آهنی به شکل نوک نیزه‌ای بسیار بزرگ که گاه به بلندی خود حامل بود و بسیار باریک‌تر از آن که سلاح باشد. این تیغه‌ها ثروت را ذخیره می‌کردند و در ازدواج و دیگر معاملات بزرگ دست به دست می‌شدند، و اکنون در ویترین‌های موزه‌های سراسر جهان قرار دارند، اغلب با نام توپوکه برچسب خورده‌اند. عکس‌های سال‌های نخست استعمار نیز مردانی را ثبت کرده‌اند که الگوهای متراکمی از زخم‌های برجسته بر صورت داشتند، رسمی که از آن زمان رو به فراموشی رفته است.

یک سده و نیم گذشته بر لوماامی سخت گذشت. تاجران عاج و برده‌های عرب-سواحیلی که از آبشارهای استنلی عمل می‌کردند، در دهه 1880s به منطقه رسیدند، سپس دولت آزاد کنگو با سهمیه‌های لاستیک آمد و پس از آن مزارع بلژیکی و محصولات اجباری. جنگ‌های 1996 تا 2003 درست از منطقه کیسانگانی گذشت. توپوکه‌های امروز بیشتر کشاورزان روستایی‌اند که خویشاوندانی در شهر ایسانگی و کیسانگانی دارند، و در جایی زندگی می‌کنند که جاده‌ها بد است و رودخانه همچنان بزرگراه واقعی است.