اروتیک پودوکوها

پودوکو‌ها مردمی کوهستان‌نشین‌اند و نخستین چیزی که باید دربارهٔ ایشان دانست، کوه‌هاست. آنان در مجموعه‌ای از توده‌های سنگی در انتهای شمالی کوه‌های ماندارا، در منطقهٔ شمال دور کامرون، نزدیک شهر مورا زندگی می‌کنند؛ جایی که روستاها بر شیب‌هایی چنان تند قرار دارند که قدرت‌های دشت‌نشین را مدت‌ها بسیار دور نگه داشته است. بیگانگان این نام را به شیوه‌های گوناگون نوشته‌اند، از جمله Parkwa، Padokwa و Paduko. پودوکو‌ها این رشته‌کوه را با شمار دیگری از اقوام کوچک کوهستان‌نشین در میان می‌گذارند و هریک از آن اقوام، زبان خود و برداشت استوار خویش از اینکه کدام دامنه خانه است را نگه می‌دارد.

زبان ایشان به شاخهٔ چادی مرکزی از خانوادهٔ آفروآسیایی تعلق دارد. این زبان در خوشهٔ ماندارا همان جایگاه واندالا را دارد، زبان سلطنت کهن ماندارا در دشت پایین. این خویشاوندی زبانی است، نه سیاسی. قرن‌ها، روابط میان این تپه‌ها و دشت به معنای یورش، باج و تجارت محتاطانه بود. این کوه‌ها پناهگاهی در برابر برده‌ربایی دولت‌های دشتی بود، فشاری که پس از گرویدن دربار واندالا به اسلام افزایش یافت و بار دیگر هنگامی که جهاد فولانی در سدهٔ نوزدهم منطقه را درنوردید. حکومت استعماری آلمان و سپس فرانسه این تپه‌ها را زیر اداره‌ای بیرونی درآورد، اما شکاف کهن میان کوهستان و دشت هرگز کاملاً بسته نشد.

زندگی کوهستانی در اینجا بر کار سخت و سنگ بنا شده است. خانواده‌ها سورگوم و ارزن را بر شیب‌های پلکانی می‌کارند و از هر ذره خاکی که سنگ اجازه می‌دهد بهره می‌برند. نگهداری از آن مزارع در طول نسل‌ها، جوامع را به دامنه‌های مشخصی پیوند داده است. دین لایه‌لایه است. آیین‌های کهن‌تر که به نیاکان و سال زراعی گره خورده‌اند، در کنار مسیحیتی که با مبلغان مذهبی سدهٔ بیستم آمد، و اسلامی که از دیرباز به دشت، بازارها و شهرهایی چون مورا پیوند دارد، ادامه می‌یابند. بیشتر مردم همچنین به فولفولده، زبان تجاری منطقه، سخن می‌گویند و بسیاری فرانسوی حرف می‌زنند، در حالی که زبان پودوکو همچنان زبان خانه است.

سال‌های اخیر دشوار بوده‌اند. منطقهٔ پیرامون مورا، در بخش Mayo-Sava، از جمله بخش‌هایی از کامرون بوده است که از اواسط دههٔ 2010 بیش از همه در معرض خشونت بوکوحرام قرار داشته‌اند. درگیری‌ها خانواده‌ها را از روستاهای آسیب‌پذیر به سوی شهرهای بزرگ‌تر رانده است. برای بسیاری از پودوکو، کوهِ خانه همچنان نقطهٔ ثابت است، حتی وقتی بخش بیشتری از زندگی روزمره در شهرهای پایین‌دست جریان دارد.