اروتیک نتومباها

نتومبا‌ها مردمان دریاچه‌ای هستند. ایشان به خانواده گسترده مونگو در حوضه مرکزی کنگو تعلق دارند، اما آنچه ایشان را متمایز می‌کند محل استقرارشان است: کرانه‌ها و جنگل‌های غرق در آب دو دریاچه کم‌عمق با آب تیره در غرب جمهوری دموکراتیک کنگو. یک شاخه در اطراف دریاچه تومبا در استان اکواتور زندگی می‌کند و شاخه دیگر در اطراف دریاچه مای‌ندومبه در جنوب، که شهر اینونگو مرکز اصلی ایشان است. جنگل مردابی و دیگر مردمان این دو شاخه را از هم جدا می‌کنند، با این حال هر دو خود را نتومبا می‌نامند و به گونه‌هایی از زبان لونتومبا سخن می‌گویند، زبانی بانتوئی نزدیک به زبان بولیا و به لومونگو خویشاوندان شرقی‌شان. بیشتر مردم همچنین از لینگالا استفاده می‌کنند که زبان تجارت رودخانه است، و فرانسوی از راه مدرسه و اداره به آنان می‌رسد.

زندگی بر پایه آب جریان دارد. هنگامی که دریاچه‌ها در فصل خشک پایین می‌روند، خانواده‌ها روستاهای خود را برای اردوگاه‌های ماهیگیری ترک می‌کنند، جایی که زنان سد می‌سازند و آب برکه‌های کم‌عمق را خالی می‌کنند، در حالی که مردان با تورها و تله‌ها کار می‌کنند و بخش عمده صید برای فروش در شهرهای رودخانه‌ای تا کینشاسا دودی می‌شود. بقیه سال به مزارع کاساوا که از جنگل بریده شده‌اند، روغن نخل و شکار می‌گذرد. نتومبا‌ها مدت‌های طولانی در کنار جوامع توا زندگی کرده‌اند، متخصصان جنگل که از طریق یک ترتیب نابرابر حامی و وابسته به روستاهای نتومبا پیوند دارند و این ترتیب به‌طور فزاینده‌ای مورد اعتراض است. قدرت به‌طور سنتی در دست بزرگان تبارها و در دست nkumu بود، رئیسی دارای عنوان که جایگاهش وزن آیینی دارد، نهادی که با همسایگان بولیا و اکوندا مشترک است.

یکی از آیین‌ها بهتر از بیشتر آیین‌ها مستند شده است. در اطراف دریاچه تومبا، زنی که نخستین فرزندش را به دنیا آورده به خانه والدینش بازمی‌گردد و walé نامیده می‌شود. او از کارهای سنگین معاف است، خوب تغذیه می‌شود، با پودر چوب کامود قرمز مالیده می‌شود و از شوهرش جدا نگه داشته می‌شود، گاهی دو سال یا بیشتر، تا اینکه مراسم عمومی آواز و رقص بازگشت او به زندگی زناشویی را نشان دهد. پژوهشگران تغذیه که این رسم را بررسی کردند، دریافتند که مادران منزوی به‌طور محسوسی بهتر از سایر زنان روستا تغذیه شده‌اند.

دوران استعمار این منطقه را به شدت آسیب زد. دریاچه مای‌ندومبه تا سال 1972 نام لئوپولد دوم را بر خود داشت و در قلمرو خصوصی تاج او قرار داشت، جایی که نظام کشت کائوچو روستاها را تخلیه کرد. در دریاچه تومبا، راجر کیسمنت همین تخلیه جمعیت را در بررسی خود در سال 1903 ثبت کرد و بر مبلغان مذهبی مستقر در کرانه تکیه داشت. مأموریت‌های کاتولیک و پروتستان نتومبا‌ها را در اکثریت قاطع مسیحی نگه داشتند، هرچند نیاکان و ارواح طبیعت همچنان در توضیح بیماری و اقبال مردم نقش دارند. امروز سرزمین ایشان در یکی از بزرگ‌ترین تالاب‌های فهرست رامسار و بالای تورب‌زارهای حوضه کنگو قرار دارد، که پروژه‌های حفاظت و کربن را به جوامعی آورده که هنوز به ماهی، جنگل و کاساوا وابسته‌اند.