اروتیک باگیلی

باگیلی‌ها که با نام‌های باکولا یا جیله نیز شناخته می‌شوند، مردمی جنگل‌نشین از شکارگران و گردآورندگان غذا در جنوب کامرون هستند و جامعه‌های مرتبطی نیز تا گینه استوایی گسترش دارند. آنان یکی از چندین قوم وسط آفریقا هستند که از نظر تاریخی ذیل برچسب جمعی پیگمی دسته‌بندی شده‌اند؛ اصطلاحی که به قد کوتاه مشخصه‌ای اشاره دارد و نه به یک فرهنگ یا منشأ واحد. باگیلی‌ها در جنگل بارانی انبوه استوایی پشت‌زمین ساحلی زندگی می‌کنند، به ویژه در بخش اوشن از منطقه جنوبی کامرون، جایی که جمعیتشان معمولاً در حدود چند هزار نفر تخمین زده می‌شود.

آنان به زبان جیله (که کولا هم خوانده می‌شود) سخن می‌گویند، زبانی از گروه بانتویی A80 که در میان جنگل‌نشینانی که اغلب زبان همسایگان کشاورز خود را به کار می‌برند، غیرمعمول است. بسیاری از باگیلی‌ها دوزبانه‌اند و به زبان کشاورزان بانتو مانند بولو، نگومبا و فانگ تسلط دارند که با آنان روابط مبادله‌ای دیرینه دارند.

جامعه و معیشت

باگیلی‌ها به طور سنتی در گروه‌های کوچک و متحرک که بر پایه خویشاوندی سازمان یافته‌اند زندگی می‌کنند و به صورت فصلی در جنگل جابه‌جا می‌شوند تا شکار کنند، گردآوری کنند و ماهی بگیرند. مردان حیواناتی مانند دویکر، میمون‌ها و خوک‌های جنگلی را با تور، نیزه، کمان متقاطع و تله شکار می‌کنند، در حالی که زنان و کودکان یام‌های وحشی، آجیل، عسل، قارچ و کرم‌های لاروی را گرد می‌آورند. دانش عمیق گیاه‌شناسی و جانورشناسی هم پایه رژیم غذایی آنان است و هم داروخانه غنی گیاهان دارویی‌شان را پشتیبانی می‌کند. آنان با روستانشینان ساکن رابطه پیچیده و اغلب نابرابر یک حامی و یک پیرو دارند و محصولات جنگل، گوشت و نیروی کار را در برابر ابزار آهنی، نمک، غذای کشت‌شده و کالاهای تولیدی مبادله می‌کنند. رهبری غیررسمی و برابری‌طلبانه است، از طریق اجماع انتخاب می‌شود و رئیس موروثی ندارد. در دهه‌های اخیر، قطع درختان، کشاورزی مزرعه‌ای، پهنه‌بندی حفاظتی و فشار برای اسکان در امتداد جاده‌ها، دسترسی آنان به جنگل را کاهش داده و این شیوه زندگی را تهدید کرده است.

ظاهر و زیورآلات

مانند دیگر جنگل‌نشینان وسط آفریقا، باگیلی‌ها قد کوتاه، پوست قهوه‌ای تیره، اندامی فشرده و عضلانی و موهای به شدت مجعد دارند. پوشش سنتی حداقلی و متناسب با جنگل مرطوب بود: لنگ‌هایی از پارچه کوبیده‌شده پوست درخت یا الیاف گیاهی که گاهی با رشته‌های ساده‌ای از مهره، دانه یا زیور گیاهی تکمیل می‌شد. بدن‌ها ممکن بود برای مناسبت‌های آیینی مانند شکار، رقص و تشرف با رنگ‌های گیاهی نشان‌گذاری شوند. موسیقی، آواز چندصدایی و رقص همچنان در زندگی اجتماعی و معنوی باگیلی‌ها محوری‌اند. دین آنان جان‌باورانه است و بر ارواح جنگل و جنگلی مهربان متمرکز است که به عنوان تأمین‌کننده و حافظ فهمیده می‌شود و از طریق متخصصان آیینی و مراسم جمعی با آن ارتباط برقرار می‌شود.