اروتیک باکوکو

باکوکو مردمی رودنشین در ساحل کامرون‌اند، و بهترین راه برای شناخت آن‌ها پرسشی است که مدت‌ها به آن پاسخ داده‌اند: چگونه با باسا فرق دارند؟ بیگانگان، مدیران استعماری و زبان‌شناسان غالباً این دو را یکی دانسته‌اند، و یک گویشور باسا بدون دشواری زیادی می‌تواند گفتار باکوکو را دنبال کند. با این حال، باکوکو نام خاص خود، تبارهای خود، سرپرستی‌های سنتی خود و ادعای خود نسبت به زمین در امتداد پایین‌دست رود سانگا را حفظ کرده‌اند. بسیاری نیز نام الوگ مپو را برای خود به کار می‌برند. آن‌ها خویشاوندان نزدیک باسا هستند اما مردمی جداگانه‌اند، و این تنش، هویت آن‌ها را تعریف می‌کند.

سرزمین آن‌ها در بخش سانگا-ماریتیم از استان ساحلی واقع است، در اطراف ادیا و دیزانگه، جایی که سانگا پیش از رسیدن به اقیانوس اطلس آهسته می‌شود و به آبراهه‌ها، جنگل‌های باتلاقی و آب‌های دریاچه اوسا تقسیم می‌شود. ماهیگیری، سفر با قایق و کشت کاساوا، موز و نخل روغنی نسل‌ها زندگی روستایی را شکل داده است و در روستاهای کوچک‌تر هنوز نیز چنین است. همین سرزمین از نظر صنعتی نیز به شدت دگرگون شده است. ادیا یکی از سدهای برق‌آبی بزرگ کامرون و یک کارخانه ذوب آلومینیوم را در خود دارد، و مزارع وسیع لاستیک و نخل در سراسر زمین‌های اطراف دیزانگه گسترده‌اند. برای خانواده‌های باکوکو، اینکه چه کسی زمین نیاکانی را دارد و چه کسی از آن سود می‌برد، پرسش‌هایی عملی است، نه انتزاعی.

این زبان بانتویی است و در خوشه باسا قرار می‌گیرد. گویش‌های شمالی و جنوبی آن گاهی در منابع مرجع با نام کوگو ظاهر می‌شوند. زبان فرانسوی زبان مدرسه، کار و دولت است و بسیاری از باکوکوها در یک هفته معمولی میان زبان خانگی خود، باسا، دوآلا و فرانسوی جابه‌جا می‌شوند.

مسیحیت زود رسید. مبلغان کاتولیک آلمانی در سال 1890 ماریین‌برگ را در پایین‌دست سانگا، نزدیک ادیا، بنا نهادند؛ این یکی از نخستین مأموریت‌های کاتولیک در این مستعمره بود، و کلیساهای کاتولیک و پروتستان هنوز در زندگی اجتماعی جایگاه محوری دارند. مراسم تدفین نشان می‌دهد که شیوه‌های کهن‌تر چگونه درون آن چارچوب مسیحی باقی مانده‌اند. این مراسم گردهمایی‌های طولانی، شلوغ و پرهزینه‌اند که در آن‌ها پیوندهای خانوادگی در ملأ عام دوباره تأیید می‌شود و از کسانی که به شهر رفته‌اند انتظار می‌رود به خانه بازگردند.

سده بیستم این منطقه را سخت آسیب زد. در دهه‌های 1950 و 1960 سانگا-ماریتیم کانون جنبش ملی‌گرای مسلح اتحادیه مردم کامرون بود و روستاهای سراسر این بخش ضدشورش، گردآوری اجباری سکونتگاه‌ها و سال‌ها خشونتی را تجربه کردند که تاریخ رسمی دیر به رسمیت شناختن آن پرداخت. امروز بسیاری از باکوکوها در ادیا و دوآلا زندگی می‌کنند، اما برای مراسم تدفین، امور زمین و کارهای سرپرستی به روستاها بازمی‌گردند و همچنان بر هویت متمایز خود پافشاری می‌کنند.