اروتیک بافیا

مردم بافیا دو نام دارند. بافیا نامی است که در نقشه‌ها، تابلوهای راهنمایی و فرم‌های سرشماری دیده می‌شود و این نام را با شهری مشترک می‌دانند که در مرکز کشورشان قرار دارد. بکپاک نامی است که خودشان به کار می‌برند و ریکپا زبانی است که آنان را از مردم چند روستای آن‌سوتر متمایز می‌کند. سرزمین آنان در مرکز کامرون است، در بخش امبام-ات-اینوبو در شمال یاوندی. در این ناحیه جنگل جنوبی به تدریج به دشت‌های علفزار بدل می‌شود، با نوارهایی از بیشه در کنار رودخانه‌هایی که آب‌هایشان به سوی رود ساناگا جاری است.

ریکپا زبانی از خانواده بانتو است، اما بازدیدکننده‌ای از جنوب دورتر آن را نمی‌فهمد. این زبان به گروه کوچکی از زبان‌های رایج در کرانه‌های رود امبام تعلق دارد و نزدیک‌ترین خویشاوند شناخته‌شده‌اش لفا است، زبان همسایگانشان بالوم. مرکز کامرون پر از زبان است و بافیا درست در میانه این تنوع زندگی می‌کنند. همسایگان بانن و یامباسا زبان‌های دیگر امبام را سخن می‌گویند، گفتار بتی به سوی پایتخت غلبه می‌یابد و در شمال، ووته و تیکار به زبان‌هایی سخن می‌گویند که کلاً بیرون از خانواده بانتو هستند. فرانسوی زبانی است که آموزش، دولت و بیشتر کسب‌وکار را در میان این مرزهای زبانی به پیش می‌برد.

قرن نوزدهم ناحیه امبام را سخت آسیب زد. با گسترش فولبه از فلات آداماوا، غارت برده‌داری در سراسر منطقه رواج یافت و سرداران جنگی ووته آن را به سوی رود به جنوب بردند. نیروهای آلمانی در حوالی آغاز قرن بیستم غارتگران ووته را سرکوب کردند و این ناحیه را به کامرون ملحق ساختند. اندکی پیش از جنگ جهانی اول، مردم‌نگار آلمانی گونتر تسمان میان بافیا کار می‌کرد. کتاب او درباره آنان در دهه ۱۹۳۰ منتشر شد و با همه کهنگی‌اش هنوز منبعی استاندارد است که انسان‌شناسان به آن استناد می‌کنند. پس از جنگ، این منطقه زیر حکومت فرانسه درآمد و شهر بافیا به مقر یک بخش و خانه یک اسقف‌نشین کاتولیک بدل شد.

کشاورزی همچنان ستون زندگی بافیا است. خانواده‌ها کاساوا، بادام‌زمینی، موز پلانتین و ذرت می‌خورند و کاکائو، محصول نقدی بیشتر منطقه مرکزی، درآمد پولی فراهم می‌کند. بیشتر بافیا مسیحی‌اند و عمدتاً کاتولیک، و کلیسا یکشنبه‌ها، عروسی‌ها و تشییع جنازه‌ها را شکل می‌دهد. با این همه، وظایف در برابر بزرگان تبار و درگذشتگان از میان نرفته است. بسیاری از جوانان بافیا اکنون در یاوندی یا دوآلا زندگی می‌کنند، اما مرگ در روستای مادری هنوز آنان را به بازگشت می‌کشاند. در مرکز کامرون تشییع جنازه رویدادی عمومی است و از اعضای خانواده انتظار می‌رود که حاضر شوند و در پرداخت هزینه آن کمک کنند.