اروتیک هونگانا

هونگانا مردمی کوچک و بانتوزبان‌اند که در دره‌ی رودخانه‌ی کویلو، در جنوب غربی جمهوری دموکراتیک کنگو زندگی می‌کنند. نام ایشان دورتر از آن می‌رسد که جمعیتشان نشان می‌دهد. در کاتالوگ‌های موزه‌ها، که گاهی به شکل «هونگان» نوشته می‌شود، این نام به گروه شناخته‌شده‌ای از آویزهای عاجی کوچک پیوند خورده است: پیکرهای انسانی آن‌قدر ریز که بتوان آن‌ها را با بندی آویزان کرد و چنان ظریف تراشیده شده‌اند که گردآورندگان هنر آفریقای مرکزی آن‌ها را ارزشمند می‌دانند. در میان خودشان، این نام معنایی ساده‌تر و پایدارتر دارد: زبان، شبکه‌ای از خویشاوندی، و روستاهایی که مدت‌ها جایگاه خود را در میان همسایگان بزرگ‌تر حفظ کرده‌اند. زبانشان، که آن را هم هونگانا می‌نامند، در طبقه‌بندی معمول با امبالا هم‌گروه است و این دو قوم در بیش از دستور زبان همسایه‌اند. ناحیه‌ی کوانگو-کویلو نقشه‌ای شلوغ از گروه‌های مرتبط اما متمایز است، از جمله پنده، یاکا، سوکو و امبالا، و کمتر کسی در آنجا با یک زبان سر می‌کند. کیتوبا، زبان مشترک منطقه بر پایه‌ی کی‌کونگو، برای بازارها و سفر به کار می‌رود، و لینگالا و فرانسه از راه شهرها، مدارس و رادیو به آنجا می‌رسند. سخن گفتن به زبان هونگانا یکی از روشن‌ترین راه‌های نشان دادن این است که کسی به کدام جمع تعلق دارد.

زندگی دینی تقریباً همان‌گونه است که در سراسر کویلو دیده می‌شود. هیئت‌های مذهبی کاتولیک و پروتستان در دوران حکومت بلژیک در این منطقه گسترش یافتند و امروزه بیشتر هونگانا مسیحی‌اند. اما این امر به‌سادگی شیوه‌های کهن‌تر اندیشیدن درباره‌ی نیاکان، بیماری و حفاظت را از میان نبرد. آویزهای عاجی از همان جهان کهن برآمده‌اند. آن‌ها بر بدن پوشیده می‌شدند و عموماً طلسم‌های حفاظتی یا پیوندهایی با مردگان دانسته می‌شوند، هرچند اروپاییانی که آن‌ها را گرد آوردند به‌ندرت نوشتند که هر قطعه برای صاحبش چه معنایی داشت. حوضه‌ی کویلو همچنین به شدت در اقتصاد استعماری کشیده شد. امتیازهای روغن نخل، کار اجباری و مالیات سرانه، زندگی روستایی را در اوایل سده‌ی بیستم دگرگون کردند و منطقه دو بار به کانون مقاومت بدل شد: شورش پنده در 1931 و شورش کویلو که پس از استقلال در دهه‌ی 1960 رخ داد. گروه‌های کوچکی چون هونگانا همراه با همسایگان خود از آن آشوب‌ها گذشتند. امروزه کشاورزی پایه‌ی معیشت است و کاساوا در مرکز سفره قرار دارد، و بسیاری از جوانان برای تحصیل و کار به کیکویت یا کینشاسا می‌روند.