اروتیک نزاکاراها

نزاکاراها مردمی هستند که در کرانه‌های رودخانه مبومو زندگی می‌کنند، رودی که در لبه جنوب‌شرقی جمهوری آفریقای مرکزی جریان دارد. روستاهای آنان در ساوانا و در نوارهای جنگل کنار رود، در اطراف بانگاسو و رافائی، قرار دارند. آنچه این مردم را به‌عنوان یک گروه کنار هم نگه می‌دارد، زبان مشترک، حافظه‌ای طولانی از پادشاهان و تاریخی است که در جایی سپری شده که مسیرهای تجاری و دولت‌های فاتح به هم می‌رسیدند و بعدها مرزهای استعماری نیز به آن افزوده شد. خود رود مبومو در دهه ۱۸۹۰ به یکی از آن مرزها تبدیل شد. فرانسه و دولت آزاد کنگو به فرمان شاه لئوپولد توافق کردند که منطقه را در امتداد رود تقسیم کنند، و در نتیجه جمهوری دموکراتیک کنگو در کرانه دورتر قرار گرفت.

زبان نزاکارا به خانواده زبان‌های اوبانگی و در گروه زاندی جای دارد و از نزدیک‌ترین خویشاوندان زبان زاندی است که جمعیت بسیار بزرگ‌تری در شرق به آن سخن می‌گویند. زبان سانگو، زبان ملی، به‌طور گسترده در کنار این زبان به کار می‌رود و در مدرسه و دستگاه دولتی نیز زبان فرانسوی استفاده می‌شود. پیوند با زاندی تنها به واژگان محدود نمی‌ماند بلکه عمیق‌تر است. پیش از حکومت استعماری، نزاکاراها زیر فرمان قبیله حاکم باندیا بودند که در این منطقه پادشاهی‌هایی بنا کرد و زبان مردمی را که بر آنان حکومت می‌کرد پذیرفت. قبیله حاکم آوونگارا نیز در میان زاندی‌ها همین کار را کرد. مشهورترین حاکم باندیا، سلطان بانگاسو، در اواخر سده نوزدهم با بازرگانان عاج و برده‌فروشان از شمال سودان داد و ستد می‌کرد و بعدها با نمایندگان اروپایی. شهری که پیرامون دربار او رشد کرد هنوز نام او را دارد.

زندگی درباری نشان ماندگاری بر هنرها گذاشت. نوازندگان با چنگ پنج‌سیم اشعار آوازخوانده را همراهی می‌کردند. موسیقی‌شناسان قومی موسیقی چنگ نزاکارا را بررسی کرده‌اند و ریاضی‌دانان نیز، زیرا الگوهای کوتاه آن به شیوه‌هایی منظم تکرار می‌شود، با هم هم‌پوشانی دارد و جابه‌جا می‌شود. در میانه سده بیستم، پژوهشگران فرانسوی همچنین فال‌ها و آزمون‌های آیینی نزاکاراها را ضبط کردند، آیین‌هایی که مردم برای یافتن علت بیماری، مرگ و بدشانسی به آن‌ها پناه می‌بردند.

امروزه بیشتر نزاکاراها مسیحی‌اند، عمدتاً کاتولیک و پروتستان، و بانگاسو مقر یک اسقف‌نشین کاتولیک است. باورهای کهن درباره جادو و بدشانسی از میان نرفته‌اند. زندگی بیشتر روستایی است و بر پایه کشاورزی، ماهیگیری و تجارت در کنار رود استوار است. جنوب‌شرقی در دهه‌های اخیر ضربه‌های سختی خورده است. حملات ارتش مقاومت خداوند به این منطقه رسید و جنگ داخلی کشور در سال ۲۰۱۷ به بانگاسو کشیده شد، هنگامی که درگیری‌ها هزاران نفر از ساکنان را از آن سوی مبومو به کنگو راند.