اروتیک لوگو

لوگو مردمِ فاراجه‌اند. در آن منطقهٔ دورافتادهٔ استان هوت-اوئله، در دورافتاده‌ترین نقطهٔ شمال‌شرقیِ جمهوری دموکراتیک کنگو، آنان اکثریت را تشکیل می‌دهند و زعامت‌های محلی نامشان را بر خود دارند: لوگو-اوگامبی، لوگو-دوکا، لوگو-لولیا، لوگو-اوبلبا، لوگو-باگلا. جمعیت‌های کوچک‌تری در اطراف واتسا و شهر مرزی آبا زندگی می‌کنند، آن‌سوی مرز نزدیک یی در جنوب سودان، و شمار اندکی در اوگاندا. برآوردها شمار آنان را اندکی بیش از 200,000 می‌دانند. در کاربرد خودِ آنان، جمعِ واژه لوگوآ و زبانشان لوگوتی است.

این زبان روشن‌ترین نشانهٔ هویت آنان است. لوگوتی به شاخهٔ مورو-مادیِ سودانیِ مرکزی تعلق دارد و لوگوها را با لوگبارا در شرق خویشاوندان زبانی، و با آوکایا و کیلیکو که زبانشان به زبان آنان نزدیک‌ترین است، خویشاوند نزدیک می‌کند. این زبان آنان را از کاکوا در شمال، که به زبان نیلی سخن می‌گویند، و از زاندی و موندو در غرب، که زبان‌های اوبانگی‌شان به خانوادهٔ دیگری کاملاً متعلق است، جدا می‌کند. گویش‌های لوگو تقریباً همان خطوطی را دنبال می‌کنند که زعامت‌های محلی دنبال می‌کنند، یادآور آنکه پیش از آنکه بلژیکی‌ها مرزهای اداری را ترسیم کنند، لوگوها نه پادشاه داشتند و نه رئیس عالی. اقتدار با ریش‌سفیدان تبارها و دودمان‌ها در مستعمره‌های کشاورزیِ پراکنده بود و ساختار زعامت محلی ترتیبی استعماری بود که بر آن نهاده شد.

جایگاه آنان به ندرت آسوده بوده است. در سدهٔ نوزدهم بر سر راه گسترش زاندی از غرب و سوداگران برده و عاج که از نیل به سمت جنوب می‌آمدند قرار داشتند. حکومت بلژیک کشت اجباری پنبه و معادن طلای اطراف واتسا را آورد که نیروی کار را از کل منطقه بیرون کشید. در سال‌های اخیر این منطقه پناهندگان جنگ‌های داخلی سودان را پذیرفت، جنگ‌های کنگو را از سر گذراند، و سپس با ارتش مقاومت خداوند روبه‌رو شد که در پارک ملی گارامبا در همان نزدیکی پایگاه گرفته بود. در روز کریسمس 2008 ارتش مقاومت خداوند به شهر فاراجه حمله کرد، بیش از صد تن را کشت، بسیاری دیگر را، بیشترشان جوانان، ربود، و تا سال‌ها بیشتر روستاها را خالی کرد.

بیشتر لوگوها کشاورزی می‌کنند: کاساوا، سورگوم، ارزن، ذرت و بادام‌زمینی. شکار، ماهیگیری و تجارت کوچکِ فرامرزی به سوی یی و آروآ بقیهٔ معاش را تأمین می‌کند. بیشترشان نیز مسیحی‌اند، کاتولیک یا پروتستان، و پروتستان‌ها عمدتاً از طریق بعثهٔ آفریقای داخلی بوده‌اند، که در سال‌های استعمار در آبا ایستگاهی برپا کرد و کلیسای CECA-20 را بر جای گذاشت. تعهدات در برابر نیاکان و ریش‌سفیدانی که به نام آنان سخن می‌گویند ناپدید نشده‌اند. آنان معمولاً این تعهدات را همراه با زندگی کلیسایی دنبال می‌کنند، نه در برابر آن.