اروتیک بولو

بولو مردمی جنگل‌نشین از منطقه جنوبی کامرون هستند. آنان شاخه‌ای از خانواده‌ای بزرگ‌تر هستند که با زبان‌های بسیار نزدیک به هم، روایت مشترک مبدأ و شیوه‌ای یکسان برای شمارش خویشاوندی به هم پیوند خورده‌اند. این خانواده بتی-پاهوین است که اوندو، اتون و فانگ را نیز دربر می‌گیرد. نزد بولو تبار از سوی پدر می‌گذرد و هر تبارِ پدرتبار برون‌همسر است، پس ازدواج باید از آن بیرون برود. قلمرو اصلی آنان حول ابولووا و سانگمه‌لیما است، جایی که باغ‌های کاکائو و زمین‌های کشت غذا از دل جنگل بارانی بریده می‌شوند که هنوز نزدیک روستاها برپاست.

زبان بولو زبانی بانتویی است و آن‌قدر به اوندو نزدیک است که گویشوران این دو زبان به آسانی سخن یکدیگر را درمی‌یابند. این زبان برای یک زبان منطقه‌ای سرگذشتی غیرمعمول داشته است. مبلغان پروتستان پرسبیتری آمریکایی در دهه‌ی 1890 رسیدند و نخست در افولن و سپس در الات نزدیک ابولووا ایستگاه‌هایی بنیاد نهادند و بولو را زبان مدارس، سرودهای ستایشی و کتاب مقدس خود کردند. از راه این تبلیغ، زبان به خوانندگانی بسیار دورتر از سرزمین بولو رسید و کلیساهای پرسبیتری هنوز در قلب زندگی روستایی و شهری جای دارند. اما باورهای کهن ناپدید نشده‌اند؛ واژه‌ی خدا همچنان Zambe است، نام آفریدگاری که پیش از آنکه مبلغان آن را بگیرند، شناخته‌شده بود، و وظایف در برابر بزرگان تبار و نیاکان هنوز زمین، مهریه و تدفین را شکل می‌دهند.

مانند خویشاوندان پاهوینشان، بولو نیز از مهاجرتی به سوی جنوب از ساوانا و از عبور از رود سانگا بر پشت ماری غول‌پیکر سخن می‌گویند. تا قرن نوزدهم در درون سرزمین و دور از ساحل کریبی ساکن شده بودند و به‌عنوان واسطه کار می‌کردند و عاج و سپس کائوچو را به بازرگانان اروپایی می‌رساندند. هنگامی که شرکت‌های آلمانی برای تجارت مستقیم با داخل کشور فشار آوردند، جنگاوران بولو در آغاز قرن بیستم مقاومت کردند و ستون‌های نظامی آلمان منطقه را زیر کنترل استعماری درآوردند. هنرهای کهن‌تر از آن فتح جان به در بردند. mvet، سازی زهی (هارپ-زیتر) که نوازندگانش حماسه‌هایی از قبیله‌های جنگجوی فانیان و جاودانان را می‌خوانند، هنوز اجرا می‌شود، و روستاها زمانی پیام‌ها را با طبل شکافته به فاصله‌های دور می‌فرستادند و با کوبیدن، آهنگ‌های زبان گفتاری را بازمی‌نواختند.

در سیاست ملی، بولو وزنی بیش از شمارشان دارند، عمدتاً به این دلیل که پل بیا که در 1982 به قدرت رسید، از مووومکا نزدیک سانگمه‌لیما است. بسیاری از کامرونی‌ها ساختار دولت را از راه این واقعیت می‌خوانند. اما دور از پایتخت، جنوب هنوز بیشتر منطقه‌ای از کاکائوکاران خرده‌مالک است و بسیاری از جوانانش برای یافتن کار به یائوندِه می‌روند.