اروتیک ایسوبو

ایسوبو مردمی کوچک و ساحلی‌اند که در تاریخ کامرون نقش برجسته‌ای دارند. آن‌ها در کرانه، در دامنهٔ کوه کامرون، پیرامون شهر قدیمی بیمبیا و شهر بندری لیمبه زندگی می‌کنند. آن‌ها همواره مردمی دریایی بوده‌اند. ماهی‌گیری، تجارت با قایق و عادت دیرینهٔ برخورد با هر کسی که از راه آب می‌آمد، آن‌ها را به آنچه هستند تبدیل کرده است. در سنت‌های خودشان، با دوآلا که آن سوی خلیج زندگی می‌کنند خویشاوندند. هر دو به ساوا تعلق دارند، خانواده‌ای سست‌پیوند از مردمان بانتوی ساحلی با زبان‌های خویشاوند، باورهای مشترک درباره ارواح آب و احساس نسب مشترک.

زبانشان، ایسوبو (که نوشته می‌شود Isuwu)، به گروه دوآلا از زبان‌های بانتو تعلق دارد. آن‌قدر به دوآلا نزدیک است که گویندهٔ یکی از آن‌ها می‌تواند بخش زیادی از دیگری را دنبال کند. شمار اندکی به آن سخن می‌گویند و در زندگی روزمره با انگلیسی و پیجین کامرونی، یعنی زبان‌های کار در جنوب‌غربیِ انگلیسی‌زبان، جا را تقسیم می‌کند.

بیمبیا بود که ایسوبو را بر نقشهٔ بیگانگان نشاند. تا سدهٔ هجدهم به دولتی تجاری تبدیل شده بود که با کشتی‌های اروپایی معامله می‌کرد، و کالاهایی که می‌فروخت شامل آفریقایی‌های بُرده و همراه با روغن نخل و عاج بود. بقایای بیمبیا اکنون بازدیدکنندگان را به عنوان یک محوطهٔ میراثی تجارت برده جذب می‌کند. تا دههٔ ۱۸۴۰، حاکم ایسوبو که بریتانیایی‌ها او را «پادشاه ویلیام» می‌نامیدند با افسران نیروی دریایی بریتانیا پیمان امضا می‌کرد و مبلغان مذهبی می‌رسیدند. جوزف مریک، باپتیست جامایکایی، در آن دهه در بیمبیا کار کرد و بخش‌هایی از کتاب مقدس را به ایسوبو ترجمه کرد. در سال ۱۸۵۸ اسپانیایی‌ها الفرد سیکر، باپتیست انگلیسی، را از فرناندو پو راندند. او از پادشاه ویلیام زمین خرید و ویکتوریا را بنیان نهاد، شهری که در ۱۹۸۲ نام لیمبه گرفت. پس از آن حکومت آلمان آمد، سپس بریتانیا، و در ۱۹۶۱ این منطقه به کامرون پیوست.

بیشتر ایسوبوهای امروز مسیحی‌اند، میراثی که مستقیماً به همان مأموریت‌های باپتیستی بازمی‌گردد. با این حال، باورهای کهن‌تر از میان نرفته‌اند. باور به miengu، ارواح آبی سواحل ساوا، هنوز شیوهٔ سخن گفتن مردم درباره دریا، بخت و شفا را شکل می‌دهد. لیمبه به شهری ساحلی با پالایشگاه نفت و مردمی از سراسر کامرون تبدیل شده است. ایسوبوها اکنون یکی از جوامع متعدد در شهری هستند که بر زمینی که پادشاهشان فروخته بود رشد کرد، و زعیمان، زبان و آیین‌هایشان را به عنوان سندی از این که نخست چه کسانی آنجا بودند نگه می‌دارند.