اروتیک شیندونگاها

زیندونگا بیش از آنکه نام یک قوم واحد باشد، نامی است برای جوامع کنار رودخانه‌ها در دورافتاده‌ترین جنوب‌شرق آنگولا. این نام از مردم‌نگاری آنگولا برآمده است، جایی که خوزه ریدینیا، پژوهشگر دوران استعمار پرتغال، گویشوران زبان‌های بانتوی کشور را در چند گروه گسترده دسته‌بندی کرد. این نام از آن زمان در فهرست‌های رسمی و دانشگاهی باقی مانده و یکی از کوچک‌ترین این گروه‌هاست. این گروه شامل جوامعی با نام‌های خاص خود است، مانند Mbukushu و Diriku که با نام Gciriku هم نوشته می‌شود. سرزمین آنها Cuando Cubango است که پرتغالی‌ها آن را سرزمین انتهای زمین می‌نامیدند. در اینجا رود Cubango مرز با نامیبیا را می‌سازد و سپس به‌صورت Okavango به بوتسوانا می‌رود، در حالی که رود Cuando مرز به سمت زامبیا را مشخص می‌کند. زندگی بر محور آب می‌چرخد: تله‌ها و تورهای ماهیگیری، باغ‌ها در دشت‌های سیلابی، مزارع ارزن و دام. در دهه‌ی 1880 پرتغال و آلمان بر مرزی توافق کردند که درست در امتداد خود رود Cubango کشیده شد، پس همان مردمان در هر دو کرانه زندگی می‌کنند و خویشاوندانشان آن‌سوی رود در مناطق Kavango نامیبیا هستند. زبان‌ها، از جمله Thimbukushu و Rumanyo، بانتو هستند و زبان‌شناسان آنها را در منطقه‌ی K طبقه‌بندی کرده‌اند. گویشوران Ngangela در شمال و Ovambo در غرب زندگی می‌کنند و جوامع !Xun و Khwe که به زبان‌های خویسان سخن می‌گویند بخش‌هایی از این سرزمین را با آنها تقسیم می‌کنند.

امروز بیشتر مردم مسیحی‌اند، میراث مبلغان کاتولیک و پروتستان، اما نیاکان، درمانگران و فال‌گیرها هنوز هنگام نیاز به توضیح بیماری یا بدشانسی اهمیت دارند. Mbukushu فراتر از روستاهای خود به‌عنوان باران‌ساز شناخته می‌شدند و اقتدار رؤسایشان به توانایی آوردن باران گره خورده بود. تاریخ این منطقه دشوار بوده است. در سال 1969 هزاران نفر از Mbukushu از جنگ در آنگولا گریختند و به بوتسوانا رفتند، جایی که در Etsha اسکان داده شدند. سبدهای حلقه‌ای که زنانشان آنجا می‌بافتند بعدها خریداران زیادی در سراسر جهان پیدا کرد. سپس جنگ داخلی آنگولا Cuando Cubango را به پایگاه UNITA و یکی از مین‌گذاری‌شده‌ترین بخش‌های کشور بدل کرد، روستاها را خالی کرد و خانواده‌های بیشتری را از رودخانه‌ها عبور داد. از زمان برقراری صلح در سال 2002، مردم به منطقه‌ای بازمی‌گردند که اکنون بخشی از منطقه‌ی حفاظت فرامرزی Kavango-Zambezi است. کار مین‌روبی و حفاظت از محیط‌زیست به آرامی زندگی روزمره در دورافتاده‌ترین جنوب‌شرق را تغییر می‌دهد.