اروتیک باکوسی

مردم Bakossi بر دامنه‌ها و دره‌های مرتفع کوه‌های Bakossi در منطقه جنوب غربی کامرون زندگی می‌کنند، نواری از ارتفاعات آتشفشانی پوشیده از جنگل که میان کوه Kupe و توده Manengouba کشیده شده است. زمین تقریباً همه‌چیز را شکل می‌دهد: روستاها به خط‌الرأس‌ها چسبیده‌اند، راه‌های پیاده میان آن‌ها از شیب‌ها بالا می‌روند، و جنگل بارانی اطراف، که یکی از متراکم‌ترین پهنه‌های باقی‌مانده جنگل کوهستانی در آفریقای غربی-مرکزی است، از دیرباز این گروه را محصور کرده و احساس قوی کوه‌نشین بودن و متمایز بودن از دشت‌نشینان اطراف را در آن‌ها پرورانده است. آنان عمدتاً در بخش‌های Kupe-Muanenguba و Meme متمرکزند و شهرهای Bangem و Tombel کانون‌های فرهنگی و اداری آنان به شمار می‌روند.

زبان آنان، Akoose (Bakossi)، به شاخه بانتوی خانواده نیجر-کنگو تعلق دارد و در مجموعه‌ای از زبان‌های نزدیک به هم موسوم به «Mbo» جای می‌گیرد که اقوام همسایه در همان رشته‌کوه‌ها به آن‌ها سخن می‌گویند. گویشوران تمایل دارند این زبان‌ها را گونه‌هایی از یک پیوستار زبانی مشترک بدانند نه زبان‌هایی جدا، و ازدواج میان‌قومی در امتداد این گذرگاه امری عادی است. مسیحیت در دوره استعمار از راه مأموریت‌های Basel/Presbyterian و کاتولیک وارد شد و اکنون چارچوب دینی پیش‌فرض است: پایبندی به یکشنبه، مدارس مأموریتی و درمانگاه‌های تحت مدیریت کلیسا بخشی از زندگی روزمره‌اند، اما باورهای کهن درباره سرزمین کنار گذاشته نشده، بلکه در زیر آن لایه‌لایه مانده‌اند. دریاچه Edib و دریاچه Manengouba، دو دریاچه دهانه‌ای دوقلوی بالای فلات، همچنان مکان‌هایی با بار معنوی‌اند و باورها درباره ekong (نوعی جادوگری قاچاق روح که به ثروت ناگهانی پیوند دارد) همچنان در گفت‌وگوهای روستایی سر برمی‌آورند، به شیوه‌هایی که هیچ سرشماری مبلغان مذهبی هرگز نمی‌توانست آن را ثبت کند.

مردم Bakossi نسب را از طریق پدر به Ngoe و همسرش Sumediang، نیاکان بنیان‌گذاری که بیشتر تبارها خود را به آنان منتسب می‌دانند، می‌رسانند؛ این شجره‌نامه هم‌زمان نقشه سیاسی روابط خویشاوندی در سراسر کوهستان است و نام تبارها هنوز برای جای دادن یک غریبه در جایگاه اجتماعی به کار می‌رود. معیشت بر کاکائو به‌عنوان محصول نقدی و بر کوکویام و موز پختنی و گوشت شکار برای مصرف خانواده استوار است، و شکار در جنگل‌های اطراف، شغلی محترم برای مردان به شمار می‌رود. زخم تاریخی تعیین‌کننده، کشتار Tombel در سال 1956 است، هنگامی که خشونت جمعی میان Bakossi و مهاجران Bamileke چند صد تن را کشت و روابط میان ساکنان مرتفعات و مهاجرانی را که برای کار در مزارع کاکائو آمده بودند، بازآرایی کرد؛ رویدادی که هنوز هر زمان نزاع بر سر زمین در منطقه اوج می‌گیرد، به آن ارجاع داده می‌شود.