اروتیک زیوباها

زیوبا مردمان دریاچه‌اند. این نام که گاهی «جوبا» یا «زوبا» نیز نوشته می‌شود، مجموعه‌ای از جوامع بانتوزبان در ساحل شمال‌غربی دریاچه تانگانیکا را در بر می‌گیرد، در استان کیوی جنوبی در شرق جمهوری دموکراتیک کنگو، و نیز زبانی را که آنان با هم دارند. در کاربرد روزمره، نام جوامع بیش از نام فراگیر اهمیت دارد و آن دو که زبان‌شناسان ثبت کرده‌اند ویرا و ماسانزه‌اند. ویرا مشهورترند. شهر بندری اویرا نام آنان را دارد و قلمرو باویرا که به‌وسیله یک موامی موروثی اداره می‌شود، هنوز یکی از مراجع عرفی منطقه اویرا است. ماسانزه در جنوب‌تر و در امتداد ساحل زندگی می‌کنند، در سرزمینی که عمدتاً در اختیار بمبه‌هاست که جامعه‌ای بسیار بزرگ‌تر است. موقعیت بیشتر زندگی روزمره را توضیح می‌دهد: نواری باریک میان آب‌های ژرف و دیواره کوه‌های میتومبا، با دشت رودخانه روزیزی که به سوی شمال گشوده می‌شود و بوجومبورا در بوروندی که با یک سفر کوتاه با ماشین آن‌سوی مرز قرار دارد. مردم در دریاچه ماهی می‌گیرند، اغلب شبانه با چراغ برای ساردین‌های ریز که در سراسر منطقه خشک‌شده فروخته می‌شود، و بر شیب‌ها کاساوا، موز و لوبیا می‌کارند و تجارت می‌کنند. زبانشان به خوشه شی-هاوو از بانتوی دریاچه‌های بزرگ تعلق دارد و نزدیک به فولیرو است که همسایگان بلاواسطه ویرا به آن سخن می‌گویند. در عمل کنگوی سواحیلی زبان بازار، خیابان و کلیسا است، فرانسوی زبان مدرسه و اوراق اداری، و زبان خانه باید با هر دو رقابت کند، به‌ویژه در شهر.

اکثر زیوبا مسیحی‌اند، کاتولیک یا پروتستان، و اوویرا همچنین اقلیت مسلمان دیرپایی دارد که میراث کاروان‌های تجاری سواحیلی است و در قرن نوزدهم از اوجیجی به این سر دریاچه رسید. برتون و اسپیک در سال 1858 در اوویرا فرود آمدند و آن را ایستگاه تجاری‌ای یافتند که از پیش برپا بود. باورهای کهن هم ناپدید نشده‌اند: موامی وزنی آیینی دارد که هیچ منصب دولتی به آن نمی‌دهد، و مسائل زمین، جانشینی و اینکه چه کسی بومی این خاک به شمار می‌آید، همچنان از مجاری عرفی می‌گذرد. این مسائل خطرناک بوده‌اند. جنگی که موبوتو را سرنگون کرد در سال 1996 در همین تپه‌ها آغاز شد و دهه‌های پس از آن، شبه‌نظامیان، آوارگی و نزاع‌های مکرر میان جوامع ویرا، فولیرو، روندی و بانیامولنگه بر سر سرزمین و حقوق زعامتی به همراه آورد. آب هم فشار خود را افزوده است: سیلاب‌های سال 2020 محله‌های کامل اوویرا را ویران کرد و دریاچه‌ای که از آن زمان بالا آمده، بخش بیشتری از ساحل را گرفته است. ویرا در میان همه اینها احساسی روشن از این داشته‌اند که مردم همین ساحل مشخص‌اند، میزبانانی در شهری که مدت‌هاست از آنان فراتر رفته است.