اروتیک بانیامولنگه

بانیامولنگه مردمان دامدار فلات مرتفع‌اند و بیشتر وضعیت آنان از همین امر ناشی می‌شود. سرزمین آنان چمنزارِ بالای جنگل ایتومبوه در استان کیوی جنوبی است، در شرق دورافتادهٔ جمهوری دموکراتیک کنگو، که در قلمروهای اوویرا، فیزی و مونگا گسترده شده است، در ارتفاعاتی که شب‌هایش سرد است و مگس تسه‌تسه نمی‌تواند در آن زندگی کند. همین جزئیات پایانی دلیل اصلی حضور آنان در آنجاست. دامدارانی که در سده‌های هجدهم و نوزدهم، در موج‌هایی، از سرزمینی که اکنون رواندا و بوروندی است به سوی غرب کوچ کردند، مرتع‌هایی یافتند که گاوهای شاخ‌بلند آنان می‌توانستند در آن زنده بمانند، بالاتر از دره‌هایی که مزارع کشاورزان بمبه، فولیرو و ویرا در آنجا بود. نام بسیار جوان‌تر از استقرار است: مولنگه روستایی نزدیک اوویراست و این جامعه در دهه 1970 به‌طور جمعی آن را برگزید، به‌عنوان اقدامی آگاهانه برای خودتعریفی، نامی که می‌گوید: ما از اینجاییم و اینجا کنگوست.

این ادعا محور اصلی زندگی آنان است، زیرا سایر کنگوییان همیشه آن را نپذیرفته‌اند. شهروندی آنان با قوانین به این سو و آن سو رفته است: قانونی در سال 1972 خانواده‌های ساکن دیرینه با منشأ رواندایی و بوروندی‌ای را کنگویی به رسمیت شناخت، قانون 1981 آن را لغو کرد، و در اکتبر 1996 مقامات استانی کیوی جنوبی دستور دادند که ظرف یک هفته از کشور بیرون بروند، دستوری که به آغاز جنگ نخست کنگو کمک کرد. جنگجویان بانیامولنگه در شورش‌های 1996 و 1998 نقشی محوری داشتند، که سوءظنی را که هنوز در کنگو رایج است تقویت کرد که آنان از کیگالی فرمان می‌برند؛ قیام پاتریک ماسونزو در سال 2002 علیه RCD که از رواندا حمایت می‌شد و از خود همین فلات جنگیده شد، یکی از پاسخ‌های مستقیم‌تر به این سوءظن است. در سال 2004، حدود 160 پناهجوی بانیامولنگه، که بیشترشان زن و کودک بودند، در یک شب در اردوگاه ترانزیتی گاتومبا در بوروندی کشته شدند. از سال 2017 فلات بار دیگر درگیر جنگ شده است، روستاها سوزانده شده و گله‌ها از هر طرف نابود شده‌اند. زیر سیاست، زندگی روزمره به اندازه کافی خوانا است. آنان به کینیامولنگه سخن می‌گویند، زبانی که آن‌قدر به کینیارواندا و کیروندی نزدیک است که فهم متقابل ممکن باشد، و بمبه، فولیرو و سواحیلی را هم در آن به کار می‌برند. بیشترشان مسیحی‌اند و بخش بزرگی از آنان پنطیکاستی‌اند، میراث فعالیت‌های میسیونری سوئدی‌ها در اطراف اوویرا از دهه 1920، و کلیساها اکنون قوی‌ترین ساختار سازمان‌دهی جامعه‌اند، به‌ویژه در تبعید. گاو همچنان ثروت، مهریه و پول رایج تعهدات میان خانواده‌هاست، سجلی جاری از اینکه چه کسی به چه کسی بدهکار است، و به همین دلیل است که سرقت یک گله بیشتر به محو شدن شبیه است تا دزدی.