اروتیک میتسوگوها

در سراسر گابن، میتسوگو نخست به‌عنوان مردمی از پیروان آیین Bwiti شناخته می‌شوند. آیین آغازین که امروز در بسیاری از شکل‌ها در سراسر کشور رواج دارد، از جمله شاخه‌های همگرای فانگ که شخصیت‌های مسیحی را به آیین خود وارد کرده‌اند، به‌طور گسترده به آنان و همسایگانشان آپیندجی در دره‌های پرشیب و جنگلی کوهستان Chaillu Massif منسوب است. مردان میتسوگو هنوز آیین کهن‌تر و سخت‌گیرانه‌تر را از سر می‌گذرانند. نقش آنان به‌عنوان نگهبانان آن سنت اصلی، روشن‌ترین راه برای فهم هویت آنان است.

زادگاه اصلی آنان در بالادست رود Ngounié و حوالی شهر Mimongo است، سرزمینی از تپه‌ها، رودخانه‌های تند و جنگل‌های انبوه بارانی. آنان به گتسوگو سخن می‌گویند، زبانی بانتویی که در خوشه‌ای کوچک همراه با آپیندجی، ایویا و سیمبا قرار دارد. این زبان به‌روشنی از زبان‌های پونو و نزبی که در نزدیکی سخن گفته می‌شوند متمایز است. زبان فرانسوی زبان مدرسه و دولت است و بیشتر مردم به آسانی میان این دو جابه‌جا می‌شوند.

زندگی دینی میتسوگو از طریق انجمن‌های آغازین می‌گذرد، نه از طریق یک نهاد واحد. Bwiti Disumba آیین اصلی مردانه است. محور آن نیاکان و iboga است، یعنی پوست ریشه تلخ یک درختچه جنگلی، که نوآموز آن را به مقدار زیاد می‌خورد تا مردگان را ببیند و با آنان سخن بگوید. سنت میتسوگو آموزش نخستین درباره این گیاه را به بابونگو، گردآورندگان جنگلی منطقه، نسبت می‌دهد. انجمن‌های دیگری همراه آن کار می‌کنند: Mwiri، انجمنی مردانه درباره قانون و نظم روستا؛ Nyembe که به زنان تعلق دارد؛ و Misoko، شاخه درمانی Bwiti که بیماری را هم مشکلی روحی و هم جسمی می‌داند. بسیاری از میتسوگو مسیحیانی غسل‌تعمید‌یافته نیز هستند که این تعهدات را هم ادامه می‌دهند.

آیین در اینجا طولانی، پرصدا و موسیقایی است. یک شب Bwiti با چنگ هشت‌سیمه ngombi پیش می‌رود که از آن به‌عنوان زنی یاد می‌شود که صدایش واژگان نیاکان را منتقل می‌کند، و با جغجغه، طبل و کمان دهانی همراه می‌شود. نوآموزان با رافیا و پر می‌رقصند، صورتشان با کائولین سفید شده، زیر ستون‌های حک‌شده معبد. کنده‌کاران میتسوگو برای این مراسم نیز نقاب و پیکره می‌ساختند و آثارشان اکنون در مجموعه‌های موزه‌ها و دور از گابن قرار دارد. زمان حال فشارهای خاص خود را دارد. گابن گیاه iboga را بخشی از میراث ملی خود اعلام کرده و علاقه خارجی به این گیاه، جوینده‌ها و بازرگانانی از خارج را به جنگل کشانده است.