زنی از ووته‌ها، مرجع فنوتیپ

اروتیک ووته‌ها

زبان

ووته (نیجر-کنگو، بانتوئید، مامبیلوئید)؛ فرانسوی به‌عنوان زبان دوم

بخشی از خانواده زبانی: زبان‌های نیجر-کنگو

دین

مسیحیت و اسلام، در کنار باورهای سنتی

درباره ووته‌ها

وته مردمانی از مرکز کامرون هستند که در جایی زندگی می‌کنند که دشت‌های علفزار فلات آداماوا به جنگل‌های پراکنده در شمال رود سانگا تبدیل می‌شود. اسناد قدیمی این نام را Wute، Bute یا Babouté می‌نویسند و در قرن نوزدهم این نام دامنه‌ای بسیار فراتر از روستاهای خودشان داشت. امروزه بیشتر وته‌ها در یوکو و اطراف آن، در بخش Mbam-et-Kim از منطقه Centre Region زندگی می‌کنند و جوامعشان تا شمال، تا داخل آداماوا، ادامه دارد. آنان خود را وارثان زعامت‌های قبیله‌ای می‌دانند که مدت‌ها پیش از آنکه کسی نقشهٔ استعماری را ترسیم کند وجود داشتند.

زبانشان آنان را از تقریباً همهٔ اطرافیانشان متمایز می‌کند. وته زبانی از خانوادهٔ Mambiloid و از شاخهٔ Bantoid از خانوادهٔ Niger-Congo است. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن، از جمله مامبیلا، در شمال‌غرب و نزدیک مرز نیجریه صحبت می‌شوند، بنابراین وته‌ها به‌کلی از بقیهٔ خانوادهٔ زبانی خود جدا هستند. همسایگانشان به زبان‌های دیگری سخن می‌گویند: تیکار در غرب، گبایا در شرق، فولفولده در شمال و زبان‌های بانتوی مردمان بتی در جنوب. زبان دوم معمول آنان فرانسوی است.

نقطهٔ عطف در قرن نوزدهم رخ داد. پس از جهاد مدیبو آداما، امارت‌های فولبه در آداماوا به سوی جنوب گسترش یافتند و زعامت‌های وته این فشار را به حلقه‌های پایین‌تر منتقل کردند. غارتگران وته اسیر می‌گرفتند و عاج می‌بردند و بازارهای فولبه در شمال را به مردمان جنگل در جنوب پیوند می‌دادند. روایت‌های شفاهی بتی هنوز از عبور از رود سانگا برای گریز از یورش‌های وته و فولبه سخن می‌گویند. زعامت‌هایی چون نگیلا و یوکو بخش‌هایی از لباس و سبک دربار فولبه را پذیرفتند. هیئت‌های آلمانی که در اواخر دههٔ 1880 و در دههٔ 1890 از ساحل به داخل کشور پیش می‌رفتند، ناچار شدند این زعامت‌ها را قدرت‌های واقعی بدانند. لشکرکشی‌های نظامی آلمان در پایان قرن این قدرت را درهم شکست و زعامت‌ها در حکومت استعماری ادغام شدند، نخست آلمانی و سپس فرانسوی.

این تاریخ هنوز در شیوهٔ پرستش وته دیده می‌شود. اسلام از طریق تماس با فولبه رسید و مسیحیت از طریق هیئت‌های مذهبی دوران استعمار. هر دو امروزه رایج‌اند و باورهای محلی کهن‌تر ناپدید نشده‌اند. همان‌گونه که در بیشتر نقاط کامرون رایج است، زعیمان سنتی هنوز در جوامع خود اقتدار واقعی دارند. برای وته، زعامت قبیله‌ای بخشی زنده از هویت آنان است، نه داستانی از گذشته.

فنوتیپ‌های معمول: ووته‌ها

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

افراد Vute معمولاً پوست قهوه‌ای تیره، اندام متوسط و موهای مشکی فرفری و فشرده دارند، درست مانند مردمان همسایه در مرکز کامرون. لباس روزمره بیشتر لباس مدرن کامرونی است و زنان اغلب پارچه‌ای چاپی به دور خود می‌پیچند. مردان مسلمان اغلب ردای بلند و کلاه به سبک رایج در سراسر شمال کامرون می‌پوشند و رؤسا در مراسم رسمی ردای تشریفاتی می‌پوشند.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره ووته‌ها

ووته‌ها به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی ووته‌ها ووته (نیجر-کنگو، بانتوئید، مامبیلوئید)؛ فرانسوی به‌عنوان زبان دوم است.

ووته‌ها پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان ووته‌ها مسیحیت و اسلام، در کنار باورهای سنتی است.