اروتیک یانزی‌ها

یانزی، که Yansi یا Bayanzi هم نوشته می‌شوند، مردمی بانتویی از استان کویلو در جنوب غربی جمهوری دموکراتیک کنگو هستند. سرزمین آنان سوانایی است که در امتداد پایین‌دست رودخانه کویلو با جنگل‌های کرانه‌ای قطع می‌شود، و بولونگو شناخته‌شده‌ترین شهر آن است. دو چیز آنان را کنار هم نگه می‌دارد: زبانی مشترک و تبارهایی که از سوی مادر دنبال می‌شوند. نسب و ارث از سوی مادر پیروی می‌کند و مرد در زندگی فرزندان خواهرش نقش واقعی دارد. زبان Kiyansi به گروه کوچکی از زبان‌های خویشاوند بانتویی در حوضه کاسای تعلق دارد، همراه با Mbuun، Ding و Tiene، بنابراین چند قوم همسایه به زبان‌هایی نزدیک به زبان خود سخن می‌گویند. با این حال، زندگی روزمره به ندرت با یک زبان می‌گذرد. Kiyansi در خانه و روستا گفته می‌شود، Kituba در بازارها و تجارت در سراسر کویلو، Lingala در کینشاسا، و فرانسوی در ادارات و مدارس. بیشتر یانزی مسیحی هستند. کلیسای کاتولیک که در دوران استعمار مدرسه و درمانگاه ساخت هنوز بزرگ‌ترین نهاد در بسیاری از روستاهاست و کلیساهای پروتستان و کلیساهای احیاگر مستقل در کنار آن فعالیت می‌کنند. عبادت یکشنبه در کنار باورهای کهن درباره نیاکان، شفادهندگان و جادوگری قرار دارد و بدشانسی اغلب به همان اندازه که به شانس نسبت داده می‌شود، به خود مردم نیز نسبت داده می‌شود.

تاریخ این بخش از کنگو سخت بوده است. در دوران حکومت بلژیک، کویلو سرزمین روغن نخل بود. شرکت Lever برای روغن نخل، با ایستگاه اصلی‌اش در Leverville (که اکنون Lusanga نام دارد)، به مردان محلی برای بریدن میوه نخل متکی بود و مالیات سرانه استعماری، امتناع از این کار را دشوار می‌کرد. پس از استقلال، شورش کویلو در سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۵ به رهبری Pierre Mulele، استان را به منطقه جنگی بدل کرد و روستاییان هم از جنگ و هم از لشکرکشی ارتش برای سرکوب آن رنج بردند. داستان بزرگ‌تر از آن زمان، مهاجرت است. کینشاسا اکنون خانه جوامع بزرگ یانزی است. مردم با جاده و رودخانه به پایتخت می‌روند و کاساوا، ذرت و روغن نخل همراه آنان سفر می‌کنند. مراسم تدفین پیوند میان شهر و روستا را آشکارتر نشان می‌دهد: از خویشاوندان در کینشاسا انتظار می‌رود به خانه بازگردند یا پول بفرستند، و ریش‌سفیدان تبار گرد هم می‌آیند تا تصمیم بگیرند با دارایی فرد درگذشته چه شود. در روستاها، خانوارها با کاساوا، بادام زمینی، ماهیگیری و تجارت کوچک امرار معاش می‌کنند. Kwanga، نان کاساوایی که در برگ بخار پز می‌شود، هنوز در بسته‌ها به شهر فرستاده می‌شود.