اروتیک بونگو

Bwiti، آیین آغازشی که در بیشتر نقاط گابن رواج دارد، روایت منشأ ویژه‌ی خود را دارد و بونگو در آغاز آن قرار می‌گیرند. سنت، این مردمان جنگلی را که بابونگو نیز نامیده می‌شوند، نخستین کاشفان iboga می‌داند، ریشه‌ی تلخی که قلب آیین Bwiti است، و آنان را کسانی می‌داند که این دانش را به کشاورزان اطراف خود منتقل کردند. همین شهرت آنان را در چشم گابنی‌ها تعریف می‌کند: آنان نخستین کسانی بودند که جنگل را شناختند. بیگانگان معمولاً آنان را در شمار به اصطلاح «پیگمی‌های» آفریقای مرکزی طبقه‌بندی می‌کنند، برچسبی که بسیاری آن را بار معنایی منفی دارد، اما بونگو مردمی مستقل‌اند که از نظر تاریخی شکارچی و گردآورنده‌ی خوراک در داخل مناطق استوایی بوده‌اند.

زیستگاه آنان جنگل بارانی مرکز و جنوب گابن است، به‌ویژه در استان‌های Ngounié و Ogooué-Lolo. جوامع بونگو به زبان‌های بانتویی سخن می‌گویند که کشاورزان همسایه‌شان به آن تکلم می‌کنند، به همین دلیل یک سکونتگاه به گویشی از تسوگو و سکونتگاه دیگر به نزبی یا پونو سخن می‌گوید. این وام‌گیری بازتاب شراکتی طولانی و نابرابر است. بونگو شکار، عسل، داروهای گیاهی جنگل و نیروی کار را در ازای آهن، غذای کشت‌شده و بعدها کالاهای تجاری عرضه می‌کردند. آنان معمولاً به‌عنوان طرف فروتر رفتار می‌شدند، با آنکه همسایگانشان به دانش آنان وابسته بودند.

این وابستگی در دین بیش‌ترین نمود را دارد. تجمع‌های Bwiti در جاهای دیگر گابن، میان میتسوگو، فانگ و دیگران، معمولاً جنگل‌نشینان را به‌عنوان سرچشمه‌ی آن گرامی می‌دارند، و مردم هنوز برای آگاهی آنان از گیاهان و ارواح به درمانگران بونگو روی می‌آورند. در میان خود بونگو، آغازش با iboga آزمونی است از موسیقی، رقص و رؤیا که گفته می‌شود آغازشونده در آن با نیاکان دیدار می‌کند. نیاکان و ارواح جنگل حضور اصلی در باور بونگو هستند و آیین راهی است که زندگان با هر دو در رابطه‌ای نیکو می‌مانند.

قرن بیستم بونگو را از عمق جنگل بیرون کشید. مدیران استعماری فرانسوی و سپس دولت مستقل گابن، اردوگاه‌های پراکنده را به بازگشت و تجمع در روستاهای کنار جاده وادار کردند، روستاهایی که در دسترس مدرسه‌ها، درمانگاه‌ها و مأموران مالیاتی بودند. بیشتر بونگوها اکنون در سکونتگاه‌های دائمی زندگی می‌کنند. آنان کشت‌زارهای کوچک دارند، برای شرکت‌های قطع چوب یا کشاورزان همسایه کار می‌کنند، و برای شکار و گردآوری خوراک به جنگل می‌روند، به جای آنکه درون آن زندگی کنند. امتیازهای قطع چوب و مناطق حفاظت‌شده هر دو آنچه را که این پیاده‌روی به دست می‌دهد تغییر داده‌اند. مسیحیت تبشیری نیز وارد شده است، معمولاً در کنار آداب قدیمی‌تر نه به جای آن.

آنچه پایدار می‌ماند شهرت است. با جذب بازدیدکنندگان شهری گابنی و خارجی به Bwiti، بونگو همچنان مرجع شناخت منشأ این ریشه باقی می‌مانند. آنان همچنین از حاشیه‌نشین‌ترین شهروندان کشوری هستند که شناخته‌شده‌ترین آیینش را به آغاز آن نسبت می‌دهند.