اروتیک هولوهولو

هولوهولو مردمانی دریاچه‌نشین هستند. زادگاه آنان ساحل غربی دریاچه تانگانیکا در جمهوری دموکراتیک کنگو، در اطراف کالمی است، جایی که رودخانه لوکوگا آب دریاچه را به سوی غرب و به حوضه کنگو می‌برد. جامعه‌ای کوچک‌تر آن‌سوی آب، در تانزانیا زندگی می‌کند. برای هولوهولو، دریاچه چشم‌انداز نیست. هم‌زمان راه آنان، انبار غذایشان و مرزشان است و زندگی در ساحل هنوز از آن پیروی می‌کند: قایق‌هایی که پس از تاریکی با چراغ‌های روشن به دریا می‌روند، و ماهی‌های ریز نقره‌ای که پیش از فروش به داخل کشور زیر آفتاب خشک می‌شوند.

آنان به زبان هولوهولو سخن می‌گویند، زبانی بانتویی از جنوب شرقی کنگو. تقریباً همه آنان سواحیلی را نیز می‌دانند، زبان کار بازارها و بندرهای دریاچه، و این لایه سواحیلی کهن است. در قرن نوزدهم کاروان‌هایی از ساحل شرقی آفریقا به اوجیجی در کرانه دورتر رسیدند و قایق‌ها عاج، اسیران و کالاهای بازرگانی را رفت‌وآمد دادند. بازرگانان تفنگ، پارچه، مد ساحلی و اسلام را آوردند. آنان خشونت را نیز آوردند. تجارت برده روستاهای ساحلی را خالی کرد و رؤسایی را که قدرت محلی در دست داشتند ناتوان ساخت.

اروپاییان در میانه این آشوب رسیدند. در سال ۱۸۹۱ یک هیئت ضدبرده‌داری بلژیکی پایگاهی در دهانه لوکوگا برپا کرد. آن پایگاه بعدها به آلبرتویل و سپس کالمی بدل شد و مأموریت‌های کاتولیک در امتداد ساحل گسترش یافتند. یک تک‌نگاری استعماری بلژیکی که در سال ۱۹۱۲ منتشر شد، این مردم را با نام باهولوهولو ثبت کرد و از نخستین مطالعات قوم‌نگارانه این منطقه بود. امروزه بیشتر هولوهولو مسیحی‌اند. مسلمانان در شهرهای ساحلی زندگی می‌کنند و باورهای کهن‌تر درباره نیاکان و ارواح، در کنار کلیسا و مسجد همچنان وجود دارد.

آثار حکاکان هولوهولو در مجموعه‌های موزه‌ها موجود است. پیکره‌ها و نقاب‌های آنان نفوذ همسایگانشان، لوبا در غرب و تابوا در جنوب را نشان می‌دهند، یادآور اینکه این ساحل همواره محل تلاقی بوده و هرگز جهانی بسته نبوده است. از سال ۲۰۱۵ کالمی مرکز استان تازه‌تأسیس تانگانیکا بوده و منطقه گروه‌های مسلح، آوارگی و سال‌های سخت اقتصادی را پشت سر گذاشته است. هولوهولو همان چیزی باقی مانده‌اند که مدت‌ها بوده‌اند: ماهی‌گیر، کشاورز و بازرگان، که پیش از هر چیز دیگر، هوای روی آب را می‌پایند.