اروتیک فانگ

فانگ‌ها جمعیت غالب سرزمین اصلی گینه استوایی هستند، یعنی استان داخلی ریو مونی، و آن‌ها از مرزها به شمال گابن و جنوب کامرون نیز گسترش یافته‌اند. آنان در قرن هجدهم و نوزدهم در موج‌هایی به این بخش از جنگل استوایی به سمت جنوب مهاجرت کردند، از میان مردمان ساحلی پیشین عبور کردند و تا حدی جایگزینشان شدند، و خاطره آن جابه‌جایی همچنان در شجره‌نامه‌های طایفه‌ای نگهداری می‌شود که مردان مسن‌تر می‌توانند نسل‌های بسیاری از آن را بازگو کنند. خانوار فانگ در باتا یا اویم، تقریباً هرگز از روستایی در جنگل که دایی یکی از اعضای آن در آن زندگی می‌کند دور نیست، و این شبکه خویشاوندی جانبی، که بر پایه طایفه است نه ریاست قبیله‌ای، همان واقعیت اجتماعی‌ای است که بیشتر امور دیگر را سامان می‌دهد.

زبان، که فانگ نیز نامیده می‌شود، به خوشه بتی-پاهوین از زبان‌های بانتو تعلق دارد و تا حدهای متفاوتی با اوندو و بولو که در شمال کامرون صحبت می‌شوند قابل فهم متقابل است؛ یک گویشور فانگ از مونگومو و یک گویشور اوندو از یائونده معمولاً بدون دشواری زیادی به تفاهم می‌رسند. اسپانیایی زبان رسمی گینه استوایی و فرانسوی زبان رسمی گابن است، بنابراین فانگ‌های تحصیل‌کرده معمولاً بسته به مخاطبشان در سه سطح زبانی کار می‌کنند و تغییر زبان در میانه جمله امری عادی است. بیشتر فانگ‌ها مسیحی‌اند، کاتولیک در سوی گینه‌ای و ترکیبی از کاتولیک و پروتستان در گابن، اما این مسیحیت روی لایه‌ای کهن‌تر دربارهٔ نیاکان و وزن اخلاقی تبار قرار گرفته است و این دو نظام بدون اصطکاک محسوس در کنار هم زندگی می‌کنند.

نهادی که بیشترین ارتباط را در ذهن بیگانگان با فانگ‌ها دارد بویتی است، یک آیین تشرف تلفیقی که بر گیاه ایبوگا متمرکز است، اما دقیق‌تر آن است که آن را در پراکندگی گابنی توصیف کنیم و همه فانگ‌ها آن را انجام نمی‌دهند؛ بسیاری از کاتولیک‌های مؤمن با احتیاط به آن می‌نگرند. کهن‌تر و در میان فانگ‌ها عمومی‌تر، پرستش آثار نیاکان است، یعنی پیکره‌های نگهبان حکاکی‌شده‌ای که به نام بیری شناخته می‌شوند و زمانی بالای صندوق‌های یادبود از پوست درخت قرار داشتند که جمجمه نیاکان برجسته را در خود نگه می‌داشتند. این پیکره‌ها امروزه در تاریخ مدرنیسم اروپایی شهرت یافته‌اند، زیرا از دست پیکاسو و دلالان پاریس در ابتدای قرن بیستم گذشته‌اند، اما کارکرد اصلی‌شان خانگی و حفاظتی بود نه زیبایی‌شناختی. از نظر سیاسی، فانگ‌ها از زمان استقلال در سال 1968 بر گینه استوایی تسلط داشته‌اند، و خانواده حاکم نگما به طایفه اسانگی از داخل شرقی تعلق دارد، واقعیتی که همچنان شکل‌دهنده سیاست داخلی کشور است به شیوه‌هایی که ساکنان فقط با احتیاط دربارهٔ آن گفت‌وگو می‌کنند.