اروتیک باندا

باندا‌ها یکی از بزرگ‌ترین قوم‌های جمهوری آفریقای مرکزی هستند که قرن‌هاست ستون جمعیتی ساوانای شرقی و مرکزی این کشور به شمار می‌روند. آن‌ها همچنین از مرزهای متخلخل به جنوب سودان و شمال جمهوری دموکراتیک کنگو گسترش یافته‌اند، نه به عنوان دیاسپورا، بلکه به‌مثابه امتداد طبیعی سرزمین مادری‌ای که مدت‌ها پیش از آن مرزها وجود داشت. زمین جنگل‌زار باز و علفزار است که رودخانه‌های فرعی اوبانگی و امبومو آن را قطع می‌کنند، و باندا‌ها هنوز به‌شدت به آن وابسته‌اند، به عنوان کشاورزان کاساوا، ذرت دانه‌ریز و بادام زمینی، در حالی که شکار و گردآوری خوراک بقیه سال را پر می‌کنند.

زبان آن‌ها به شاخه اوبانگی خانواده نیجر-کنگو تعلق دارد، مجموعه‌ای از زبان‌ها که تقریباً منحصراً در این منطقه از شمال مرکزی آفریقا به آن‌ها سخن گفته می‌شود و نزدیکی چندانی با زبان‌های بانتو ندارد که در جنوب غالب‌اند. خود باندا یک زبان واحد و منظم نیست، بلکه زنجیره‌ای از گونه‌های به‌هم‌پیوسته است، از جمله باندای مرکزی، جنوبی و غربی، که در سراسر منطقه به یکدیگر می‌آمیزند. سانگو، زبان ملی ارتباطی جمهوری آفریقای مرکزی، تا حد زیادی از همین جهان اوبانگی بهره می‌برد و به عنوان پیوند عملی میان گویشوران باندا و همسایگانشان عمل می‌کند.

قرن نوزدهم زخم‌هایی بر جا گذاشت که هنوز هویت باندا را شکل می‌دهند. غارت برده‌ها از سودان، به‌ویژه در دوران تاجر رابح که مقرش در خارتوم بود و پادشاهی‌های زاندی در شرق، جوامع باندا را به سوی غرب و جنوب راند و ترتیبات سیاسی کهن‌تر را از هم پاشید. استعمار فرانسه که پس از آن آمد، کمتر خشن نبود؛ شرکت‌های امتیازی بالای اوبانگی از بی‌رحم‌ترین شرکت‌ها در استعمار آفریقا بودند. باندا‌های آن دوره تا حدی از طریق نگاکولا به یاد آورده می‌شوند، یک انجمن قدرتمند تشرف و فرقه ارواح که مقاومت را سازمان می‌داد و هنوز هم در زندگی آیینی امروز ظاهر می‌شود، حتی در حالی که اکثر باندا امروز خود را مسیحی می‌دانند، عمدتاً کاتولیک با جوامع پروتستان رو به رشد، و مسیحیت در عمل روزمره بافته شده است، نه به عنوان یک برچسب صرف.

جامعه باندا بر پایه تبار و تشرف مبتنی بر رده‌های سنی ساخته شده است، با آیین‌های ختنه و ماسک‌های چوبی حک‌شده و طبل‌های شکافدار انجمن‌های مردان که گذار به بزرگسالی را نشان می‌دهند. باندا لیندا به‌ویژه به خاطر موسیقی گروهی بوق‌ها شناخته می‌شوند؛ بوق‌های چوبی بلند که هر کدام یک نت را می‌نوازند و در هم تنیده می‌شوند تا الگوهای چندصدایی متراکمی بسازند که اجرای آن‌ها به کل یک روستا نیاز دارد. این یکی از متمایزترین سنت‌های موسیقایی قاره است و نشانه‌ای قابل‌توجه از شیوه کار باندا است: جمعی، با در هم تنیدن بخش‌ها، جایی که هیچ صدای واحدی به تنهایی خط ملودی را حمل نمی‌کند.