اروتیک کرو

کرو‌ها قومی دریانورد در سواحل غربی آفریقا هستند که بیشتر در شهرستان‌های گرند کرو و مریلند در جنوب‌شرق لیبریا ساکن‌اند، اما در کمربندی گسترده تا ساحل عاج پراکنده‌اند. آنچه از نظر تاریخی ایشان را متمایز می‌کرد، و چیزی که همسایگان و بازرگانان اروپایی که در سده هفدهم با ایشان دیدار کردند نخست آن را دریافتند، دریا بود. مردان کرو دو قرن در کشتی‌های سواحل اقیانوس اطلس خدمت کردند و به‌عنوان کارگر عرشه، قایق‌ران خط ساحلی و کارگر بندر روی کشتی‌های اروپایی از فری‌تاون تا کیپ کار می‌کردند. «Krooboy» به چهره‌ای ثابت در شهرهای بندری استعماری بدل شد و حواله‌های پولی حاصل از این کار، روستاهای کرو را پیش از آنکه لیبریا به‌عنوان یک دولت وجود داشته باشد شکل دادند.

زبان ایشان به شاخه کرو از خانواده Niger-Congo تعلق دارد، خانواده‌ای کوچک و متمایز که در کنار زبان‌های مانده یا کوا در دو سوی خود جای درستی ندارد. این شاخه گروه گسترده‌ای از اقوام خویشاوند را دربر می‌گیرد: گرِبو، کرَهن (با ساپو به‌عنوان شاخه فرعی)، بتِه و باکوِه در ساحل عاج، و کووا و آیزی. بیشتر این اقوام به زبان‌هایی سخن می‌گویند که متقابلاً نامفهوم‌اند، اما الگوی فرهنگی مشخصی دارند: سازمان سیاسی غیرمتمرکز، انجمن‌های مبتنی بر رده‌های سنی، و سنتی نیرومند در رد اقتدار متمرکز. برخلاف بسیاری از همسایگانشان، کرو هرگز در یک پادشاهی پیش‌استعماری ادغام نشد و در برابر تجارت برده چنان پیوسته ایستادگی کرد که ناخدایان اروپایی به‌طور کلی از خرید اسیران کرو پرهیز می‌کردند، آوازه‌ای که خود کرو آن را پرورانده و از آن بهره می‌بردند.

مسیحیت امروز وابستگی غالب است که بر آیین‌های کهن‌تر نشسته، نه اینکه کاملاً جایگزین آن‌ها شده باشد. کلیساهای متودیست و اسقفی در سده نوزدهم از راه فعالیت‌های تبلیغی Americo-Liberian جای پایی یافتند، اما مدارس بیشه‌زار، سنت‌های نقاب‌پوشی و انجمن‌های سری که آیین گذار را اداره می‌کنند همچنان به موازات آن‌ها فعال‌اند. کرهن در اواخر سده بیستم سیاسی برجسته شدند، هنگامی که ساموئل دو، که خود کرهن بود، در کودتای 1980 قدرت را به دست گرفت؛ دوره‌ای که سیاست قومی لیبریا را به خشونت بازآرایی کرد و جوامع کرهن و گرِبو را با جنگ‌های داخلی‌ای که پس از آن درگرفت نشانه‌دار کرد. از آداب متمایزی که دانستنش ارزش دارد: رسم کرو در زخم‌نگاری صورت، خطی عمودی که از پیشانی پایین می‌آید و سنتاً به جوانان داده می‌شد، زمانی نشانه‌ای عمدی برای برده‌فروشان بود که صاحب آن را غیرقابل فروش می‌کرد، شکلی آرام از مقاومت که بر تن نوشته شده بود.