اروتیک آبه

آبه‌ها مردم سرزمین آگبویل هستند، منطقه‌ای از جنگل و زمین کشاورزی در امتداد رود آنیبی، تقریباً هشتاد کیلومتر به سمت شمال آبیجان. دو ویژگی آنان را متمایز می‌کند: یک زبان و یک قلمرو. آنان به زبان آبه سخن می‌گویند، ریشه خود را به روستاهای اطراف آگبویل می‌رسانند و به گروهی تعلق دارند که ایوواری‌ها آن را اقوام دریاچه‌ای می‌نامند، هرچند بیشتر آبه‌ها در داخل خشکی زندگی می‌کنند، دور از دریاچه‌هایی که این گروه‌بندی نام خود را از آن گرفته است. همسایگان آنان در این گروه شامل آتیه در شرق و آدیوکرو و ابری به سمت ساحل هستند. همه آنان به زبان‌های کوا سخن می‌گویند، اما خویشاوندی به معنای فهم متقابل نیست. آبه‌ها هرگز پادشاهی نبودند. قدرت در دست روستاها، تبارها و ریش‌سفیدانی بود که اختلافات را حل می‌کردند و از جانب جامعه‌های خود سخن می‌گفتند. از آنجا که هیچ حاکم واحدی نمی‌توانست جلب یا برکنار شود، بیگانگان اداره آنان را دشوار می‌یافتند.

فرانسوی‌ها این را از راه راه‌آهن آموختند. خط آبیجان-نیجر در اوایل دهه 1900 از میان سرزمین آبه‌ها به سمت شمال کشیده شد و با خود کار اجباری، مالیات سرانه و یک پست استعماری در آگبویل آورد. در ژانویه 1910 آبه‌ها شوریدند. خط را قطع کردند و به پست‌های استعماری و تاجران اروپایی حمله کردند. فرماندار گابریل آنگولوان با یک لشکرکشی تنبیهی پاسخ داد: نیروهای نظامی، جریمه‌های جمعی سنگین، مصادره سلاح‌های گرم و جابه‌جایی روستاها به محل‌هایی در کنار جاده که بتوان آن‌ها را زیر نظر داشت. قیام آبه‌ها یکی از رویدادهای تعیین‌کننده مقاومت اولیه در برابر حکومت فرانسه در ساحل عاج است و شرایطی را که منطقه بعدها برای سال‌ها بر پایه آن اداره می‌شد تعیین کرد.

امروز سرزمین آبه‌ها منطقه کاکائو، قهوه و موز است. آگبویل شهری منطقه‌ای پرجنب‌وجوش است نه یک پست استعماری، هرچند راه‌آهنی که شورش را برانگیخت همچنان از آن می‌گذرد. بسیاری از آبه‌های جوان‌تر در آبیجان زندگی و کار می‌کنند و میان شهر و روستاهای خانوادگی‌شان که آنقدر نزدیکند که در یک بعدازظهر بتوان به آن‌ها رسید، رفت‌وآمد می‌کنند. بیشتر آبه‌ها مسیحی هستند، کاتولیک یا پروتستان، اما آیین‌های کهن‌تر مربوط به نیاکان و زمین از میان نرفته‌اند. مراسم تدفین هنوز رویدادهایی است که خانواده‌های پراکنده را به خانه بازمی‌گرداند. فرانسوی زبان مدرسه و اداره است و زبان آبه در خانه و در روستاها جایگاه خود را حفظ می‌کند.