اروتیک کویاگا

کویاگا مردم مانده‌زبان منکونو هستند، شهری ساوانایی در شمال-مرکزی ساحل عاج، و روستاهای پراکنده‌ی اطراف آن. آنچه ایشان را متمایز می‌کند کمتر فرهنگی جداگانه است و بیشتر یک مکان مشخص و شیوه‌ای ویژه‌ی سخن گفتن. ایشان به حاشیه‌ی جنوبی درازِ جهان مانده تعلق دارند، فرزندان بازرگانان، روحانیون و کشاورزانی که طی چند سده از قلمرو قدیمی مالی به سمت جنوب سرازیر شدند و مسیرهای کولا را تا لبه‌ی جنگل دنبال کردند. این ناحیه‌ی گسترده‌تر مدت‌ها Worodougou خوانده می‌شده، یعنی «سرزمین کولا»، و همین تجارت توضیح می‌دهد که چرا شهرهای مسلمان‌نشین مانده تا این اندازه در جنوب قرار دارند. خود این نام از الگوی رایج مانده پیروی می‌کند، که در آن پسوند -ka مردم یک محل را نشان می‌دهد، و آن را به شکل‌های Koyaka، Koyaga یا به سادگی Koya خواهید دید.

زبان آنان که آن را نیز کویاگا می‌نامند، یکی از خوشه‌ای از گویش‌های مانده‌ی بسیار نزدیک به هم در خانواده‌ی Mande است، در کنار گویش‌های Worodougou و Mahou در غرب. گویشور کویاگا می‌تواند با تلاش اندکی در زبان Jula، که گاه Dioula نوشته می‌شود، کار خود را پیش ببرد؛ این زبان تجارت شمال ساحل عاج و بازارهای سراسر کشور است، و بیشتر مردم بی‌آنکه فکر کنند میان این دو جابه‌جا می‌شوند. زبان فرانسه از راه مدرسه و اداره وارد می‌شود. اسلام تقریباً همگانی است، سنی و بر مذهب مالکی که در غرب آفریقا رایج است، و ریتم هفته و سال را تعیین می‌کند: نماز جمعه، رمضان، عید Tabaski، آموزش قرآن برای کودکان، و مراسم نامگذاری یک هفته پس از تولد. نهادهای کهن‌تر کنار آن زنده‌اند. برادری‌های شکارچیان دوزو، با جامه‌های آویخته به تعویذ، آیین‌های تشرف و شهرتشان در دانش بیشه، هنوز اعضایی در اینجا دارند، و تمایزهای موروثی مانده میان تبارهای آزاد کشاورز و بازرگان، آهنگران و گریوها هنگام تنظیم ازدواج‌ها هنوز معنای خود را کاملاً از دست نداده‌اند.

این منطقه تاریخ نوین دشواری داشته است. ارتش‌های ساموری توره در دهه‌ی 1890 آن را گرفتند، هنگامی که امپراتوری‌اش را به سوی شرق جابه‌جا می‌کرد، و فرانسوی‌ها در عرض چند سال پس از آن آمدند. از 2002 تا 2011 منکونو در سوی تحت کنترل شورشیان کشوری دوپاره قرار داشت و از اداره‌ی ابیجان جدا بود. امروز بیشتر کویاگاها کشاورزی می‌کنند: یام، برنج و ذرت برای خوراک، پنبه و بیش از همه بادام هندی برای فروش، و استخراج طلای خرد بعضی از مردان جوان‌تر را به خود جذب کرده است. بسیاری در جای دیگری زندگی می‌کنند، در بواکه، ابیجان و شهرهای کاکائوی جنوب، جایی که معمولاً زیر برچسب فراگیر «Dioula» همراه با هر مسلمان شمالی دیگر قرار می‌گیرند. در زادگاه، نام محدودتر اهمیت دارد، و همچنین شهری که به آن اشاره می‌کند.