اروتیک بیژاگو

Bijagó (همچنین Bissagos یا Bidyogo) مردم مجمع‌الجزایر Bijagós هستند، گروهی از جزایر در برابر سواحل Guinea-Bissau. آنان به زبان Bidyogo سخن می‌گویند که زبانی اطلسی (Bak) از خانواده زبان‌های Niger-Congo است. مردم بیجاگو که در جزایر خود دور از دیگران زندگی می‌کردند، مدت‌ها در برابر کنترل بیرونی مقاومت کردند و در آغاز قرن بیستم از آخرین گروه‌های منطقه بودند که زیر اداره استعماری درآمدند. جامعه آنان به نظام تبار مادری و نقش آیینی قوی زنان شهرت دارد.

جامعه و معیشت

بیجاگو از راه کشاورزی، ماهی‌گیری و برداشت محصولات نخل زندگی می‌کنند؛ برنج و غده‌ها را در جزایر می‌کارند و بسیار به دریا و حرا (مانگرو) وابسته‌اند. زندگی از طریق نظامی پیچیده از رده‌های سنی سازمان می‌یابد که گذار از کودکی به پیری را اداره می‌کند و هر مرحله وظایف، دانش و حقوق خاص خود را دارد. در بسیاری از جامعه‌ها، زنان همسر خود را برمی‌گزینند و بر خانوارها و برخی زیارتگاه‌ها اقتدار دارند. این نقش برجسته زنان در منطقه گسترده‌تر غیرمعمول است و بخش بزرگی از زندگی اجتماعی بیجاگو را شکل می‌دهد.

باور و نمایش نقاب‌پوشی

زندگی مذهبی بر محور نیاکان و ارواح (iran) می‌چرخد که در زیارتگاه‌ها و از طریق پیکره‌های حکاکی‌شده به آنان خدمت می‌شود. بیجاگو به نمایش‌های نقاب‌پوشی باشکوه آیین تشرف شهرت دارند که در آن جوانان خود را به‌جای حیوانات نیرومند جا می‌زنند، به‌ویژه گاو نر یا گاو اخته (dugn'be)، با کلاه‌خودهای چوبی حکاکی‌شده با شاخ واقعی، پوشش‌های الیافی و رنگ بدن، و نیروی رام‌نشده‌ای را نمایش می‌دهند که تشرف باید مهارش کند.

ظاهر و زیورآلات

زنان به‌طور سنتی دامن‌هایی از علف و الیاف که با رنگ‌های طبیعی رنگ شده می‌پوشند، همراه با زیورهای منجوق‌دوزی‌شده و صدف؛ و نقاب‌پوشان با نقاب‌های شاخدار و شنل ظاهر می‌شوند. کمربند منجوق‌دوزی، دستبندهای برنجی و گردنبندهای ودعی و دانه‌ای رایج است و موی سر ممکن است بافته یا به الگوهای آیینی که رده سنی را نشان می‌دهد تراشیده شود. پوست قهوه‌ای تیره و اندام ورزشی است و زیورآلات جایگاه شخص را در نظام رده‌های سنی مشخص می‌کند.