اروتیک تالنسی

تالنسی‌ها در تپه‌های تونگ و پیرامون آن در شمال‌شرقی غنا زندگی می‌کنند؛ مجموعه‌ای از برآمدگی‌های گرانیتی که از دشت ساوانا در جنوب بولگاتانگا، نزدیک مرز با بورکینافاسو، بالا آمده‌اند. خانه‌های خانوادگی از گل ساخته شده و سقف‌های مسطح دارند؛ یا به تخته‌سنگ‌ها چسبیده‌اند یا در مزارع ارزن پخش شده‌اند. زمین خشک و سخت است و در آن سورگوم، ارزن و بادام‌زمینی کشت می‌شود. آنان به زبان تالنی سخن می‌گویند، زبانی از گروه گور در شاخه غربی اوتی-ولتا که به‌قدری به زبان‌های گورنه و نابیت همسایگانشان نزدیک است که بیگانگان هر سه را زیر نام فرافرا جمع می‌کنند، برچسبی استعماری که خود تالنسی‌ها در بهترین حالت آن را با بی‌دقتی به کار می‌برند.

آنچه آنان را متمایز می‌کند کمتر مرز است و بیشتر یک ترتیب اجتماعی. جامعه تالنسی بر پایه تبارهای پدرتبار شکل گرفته که هیچ پادشاهی بر آن‌ها فرمان نمی‌راند، و به دو نیمه تقسیم می‌شود که به یکدیگر نیاز دارند: نامووس‌ها که نسب خود را به مهاجران ممپروسی می‌رسانند و ریاست را در اختیار دارند، و تالی‌ها که اصیل‌ترین مردم این سرزمین شمرده می‌شوند و کاهنان زمین را فراهم می‌کنند. هیچ‌یک به‌تنهایی نمی‌تواند سال آیینی را به پایان برساند. جشن‌های گولیب و گولوگو که سراسر فصل خشک را در بر می‌گیرند به هر دو نیاز دارند، و زمان‌بندی یکی تعیین می‌کند که دیگری چه زمانی می‌تواند آغاز شود. مایر فورتس در دهه 1930 در اینجا زیست و تالنسی‌ها را به نمونه‌ای درسی تبدیل کرد برای نشان دادن اینکه چگونه یک جامعه می‌تواند بدون دولت منظم باشد.

نیاکان محور عملی دین تالنسی‌ها هستند، و مهربان نیستند. مردگان بر زندگان ادعاهایی دارند، و پیوند میان مرد و پدرش به‌عنوان یک خطر ساختاری در نظر گرفته می‌شود: پسر ارشد از انبار غلات پدرش منع شده و تا زمانی که پدر زنده است نمی‌تواند کلاه او را بر سر بگذارد، و دختر ارشد محدودیت‌های موازی نسبت به مادرش دارد. جانشینی در اینجا جشن گرفته نمی‌شود، بلکه از آن جان به‌در برده می‌شود.

تپه‌های تونگ همچنین تونگناب را در خود دارند، وحی‌ای که شهرتش فراتر رفت. در آغاز سده بیستم، زیارتگاه آن به جنوب و به آشانتی و فراتر از آن برده شد به‌عنوان یک فرقه ضدجادوگری، و زائرانی را از صدها مایل دورتر جذب کرد. این امر مقامات بریتانیایی را چنان نگران کرد که در سال 1911 غارهای تپه‌ها را با دینامیت منفجر کردند و سپس برای سرکوب کامل این فرقه اقدام کردند. این فرقه از هر دو جان به‌در برد. مسیحیت و اسلام از آن زمان در برخی جاها ریشه دوانده‌اند، و مهاجرت کاری هر ساله جوانان تالنسی را به سمت جنوب و به کوماسی و آکرا می‌کشاند، اما زیارتگاه‌های تنگزوگ هنوز زیارتگاه‌های فعال هستند و کسانی که آن‌ها را نگاه می‌دارند برای بازدیدکنندگان نمایش اجرا نمی‌کنند.