اروتیک ابریه

کمتر ملتی دیده که کلان‌شهری چنین کامل بر سرزمینش رشد کند، آن‌گونه که بر Ebrié رشد کرد. ابیجان، مرکز اقتصادی ساحل عاج و شهری با چند میلیون نفر جمعیت، بر ساحل دریاچه‌ی آنان ساخته شد. روستاهای Ebrié مانند Anono، Blockhauss و Anoumabo هنوز درون آن برجای‌اند، میان بزرگراه‌ها و برج‌ها محصور، و همچنان سران و تقویم جشن‌های ویژه‌ی خود را نگه داشته‌اند. این مردم خود را Tchaman می‌نامند. «Ebrié» نامی است که بیرونی‌ها بر آنان نهاده‌اند و همچنین نام دریاچه‌ای است که در آن ماهی می‌گیرند. داستان محلی پرتکراری حتی نام شهر را توضیح می‌دهد: تازه‌وارد اروپایی از پیرمردی پرسید این جا چه نام دارد، و مرد گمان کرد می‌پرسند که او چه می‌کند. او به زبان خودش پاسخ داد که همین حالا برگ‌ها را بریده است.

تحول سریع رخ داد. فرانسوی‌ها در ۱۹۰۰ Bingerville را پایتخت استعماری خود کردند و در دهه‌ی ۱۹۳۰ پایتخت را به ابیجان منتقل کردند. در ۱۹۵۰ کانال Vridi دریاچه را به روی کشتیرانی اقیانوسی گشود. هر مرحله بخشی از زمین‌های Ebrié را گرفت، و نزاع بر سر غرامت و مالکیت عرفی هنوز در شهر مسئله‌ای سیاسی زنده است.

زبان Ebrié زبانی نغمه‌دار از خانواده‌ی Kwa است. معمولاً آن را با زبان همسایه‌اش Mbatto گروه‌بندی می‌کنند و به شکلی گسترده‌تر با دیگر زبان‌های دریاچه‌ای ساحل، مانند Attié، Abouré و Adioukrou، که خویشاوندند اما به یکدیگر کاملاً فهمیده نمی‌شوند. در شهر، فرانسوی و Nouchi، زبان عامیانه‌ی خیابانی ابیجان، بیشتر گفت‌وگوهای روزمره را برعهده دارند. زندگی روستایی بر محور نظام نسلی می‌گردد که دیگر مردمان دریاچه در طرحی کلی با آن شریک‌اند. مردان به طبقات نام‌دار تقسیم می‌شوند، از جمله Blessoué، Dougbo، Gnando و Tchagba. مسئولیت امور روستا از یک طبقه به طبقه‌ی بعدی منتقل می‌شود، در مراسم واگذاری که کل جامعه را گرد هم می‌آورد.

بیشتر Tchaman مسیحی‌اند و مسیحیت آنان نشانی محلی دارد. پیامبر لیبریایی William Wadé Harris در سال‌های ۱۹۱۳ و ۱۹۱۴ در امتداد این ساحل موعظه کرد. او به مردم گفت طلسم‌هایشان را بسوزانند و هزاران نفر را غسل تعمید داد، و کلیسای Harrist که او الهام‌بخش آن بود هنوز در میان مردمان دریاچه نیرومند است. در Bregbo نزدیک Bingerville، پیامبر Ebrié، Albert Atcho، جامعه‌ی شفابخش Harrist را رهبری کرد که بر اعتراف عمومی بنا شده بود، و در میانه‌ی قرن بیستم گردشگرانی از سراسر کشور را به سوی خود کشید. کلیساهای کاتولیک و متدیست نیز جایگاه استواری دارند. بر سفره، ماهی‌های دریاچه و attiéké، کوسکوس تخمیرشده‌ی مانیوک ساحل جنوبی، پایه‌ی آشپزی روستا را تشکیل می‌دهند.