اروتیک آبیجی

وقتی از بیشتر ایوواری‌ها دربارهٔ Abidji می‌پرسید، معمولاً فقط یک واژه می‌شنوید: Dipri. سالی یک‌بار، روستای Gomon که مشهورترین میزبان جشن است، شبی را در سکوت اجباری در خانه‌ها می‌ماند. سپیده‌دم، رقصندگان در حالت خلسه به کوچه‌ها می‌آیند. برخی با چاقو شکم خود را می‌برند و متخصصان آیینی زخم‌ها را با داروهای گیاهی می‌بندند. بیگانگان روی خون تمرکز می‌کنند. اما برای Abidji هدف پاک‌سازی است: جشن جادو و بدشانسی را می‌راند، کشمکش‌های کهن را آشکار و دوباره زنده می‌کند و پیوند میان روستا و نیروهای سرزمین‌شان را تازه می‌سازد. جمعیت زیادی از Abidjan به آن می‌آیند، اما این جشن برای آنان برگزار نمی‌شود.

بیرون از این جشن، Abidji مردمی کشاورز در کمربند جنگلی شمال‌غربی Abidjan هستند که حول شهر Sikensi در منطقهٔ Agnéby-Tiassa Region زندگی می‌کنند. آنان به گروهی تعلق دارند که ایوواری‌ها آن را مردمان دریاچه می‌نامند، یعنی جوامع کوچک و فشرده در ساحل جنوبی و زمین‌های داخلی آن، و زبانشان این را نشان می‌دهد. Abidji زبانی تونال از خانوادهٔ Kwa است. نزدیک‌ترین خویشاوندانش Adioukrou و Abé هستند، نه زبان‌های بزرگ Akan در شرق. بیشتر گویشوران فرانسوی را هم به کار می‌برند و Abidjan آن‌قدر نزدیک است که پیوندهای خانوادگی، تحصیل و کار همیشه میان روستاها و شهر در رفت‌وآمد است.

کاکائو، قهوه و نخل روغنی هزینهٔ زندگی روزمره را تأمین می‌کنند، و کاساوا، موز سبز و دیگر محصولات غذایی برای مصرف خانوار و بازار کاشته می‌شوند. بیشتر Abidji به کلیسا می‌روند، عمدتاً کاتولیک یا پروتستان، با این حال دین اجدادی کنار گذاشته نشده است. بسیاری از خانواده‌ها هر دو را هم‌زمان نگه می‌دارند و به کلیسا می‌روند در حالی که همچنان تعهداتی را که Dipri بر دوش روستا می‌گذارد ادا می‌کنند. مانند دیگر جوامع دریاچه، Abidji در آغاز قرن بیستم، هنگامی که استعمار فرانسه چنگ خود را بر جنوب تنگ‌تر کرد، زیر سلطهٔ فرانسه قرار گرفت، و محصولات نقدی، مدارس مبلغان و قواعد جدید زمین در دهه‌های بعد زندگی روستایی را شکل دادند. آنچه از این فشار به‌ویژه آشکار باقی مانده، تقویم آیینی است که هنوز تعیین می‌کند روستا کی می‌تواند پرسروصدا باشد و کی باید خاموش بماند و در خانه‌ها بماند.