اروتیک کران

کرهن‌ها در منطقه‌ی جنگلی واقع در مرز لیبریا و ساحل عاج زندگی می‌کنند. مرکز اصلی آنان در شهرستان گرند گدح لیبریا است و جوامعشان تا شهرستان‌های جی، سینو و نیمبا گسترش می‌یابد و سپس از رود کاوالا به غرب ساحل عاج می‌رسد. کرهن نامی است که بیگانگان بر آنان نهاده‌اند. در سوی ساحل عاج، همین مردم معمولاً گوئره یا وی خوانده می‌شوند، و وی واژه‌ای است که خودشان برای خود به کار می‌برند و اغلب به‌معنای مردانی که به آسانی می‌بخشند ترجمه می‌شود. زبانشان به شاخه‌ی کرو از خانواده‌ی نیجر-کنگو تعلق دارد، به دو گونه‌ی کرهن غربی و کرهن شرقی تقسیم می‌شود، با زبان‌های ساپو، گربو و باسا خویشاوندی نزدیک دارد و آشکارا با زبان ماندهای که همسایگانشان، دان‌ها، در شمال به آن سخن می‌گویند تفاوت دارد. از نظر سیاسی هرگز پادشاهی نبودند. قدرت در دست ریش‌سفیدان شهرها و سران تبارها بود و دولت لیبریا تنها در قرن بیستم به‌طور جدی به آنان رسید.

معیشت آنان بر کشت برنج دیم، کاساوا، موز و نخل روغنی استوار است؛ زمین را از جنگل بلند می‌برند و هر چند سال جابه‌جا می‌شوند. اما شناخته‌شده‌ترین محصول کرهن و گوئره محصول کشاورزی نیست، بلکه ماسک است. ماسک‌های وی همان‌هایی هستند که چشم‌های لوله‌ای برجسته و لایه‌ای از مواد چسبانده‌شده دارند: پوست، پارچه، صدف‌های کائوری، دندان حیوانات، زنگ و پوکه‌ی فشنگ مصرف‌شده. گردآورندگان آن‌ها را وحشی توصیف می‌کنند. در کاربرد، این ماسک‌ها مقام رسمی داشتند: ماسکی برای حل اختلاف فرستاده می‌شد، برای فراخواندن یا متوقف کردن درگیری، برای نظم‌بخشی به مراسم تشییع، یا برای سرگرمی، و آنچه بر چهره‌اش نصب می‌شد ثبت می‌کرد که چه کرده است. امروزه مسیحیت وابستگی غالب در هر دو سوی مرز است، که روی آیین‌های کهن‌تر نشسته و جای آن‌ها را نگرفته است.

هویت کرهن مدرن جدایی‌ناپذیر از سال ۱۹۸۰ است. ساموئل دو، گروهبان ارشد اهل گرند گدح، کودتایی را رهبری کرد که ویلیام تالبرت را کشت و به ۱۳۳ سال حکومت امریکو-لیبریایی‌ها پایان داد، سپس ارتش و خدمات امنیتی را با افراد وابسته به خود انباشت. این حمایت به هدف تبدیل شد. وقتی جنگجویان چارلز تیلور در دسامبر ۱۹۸۹ از ساحل عاج عبور کردند، جنگ به جنگ علیه دسته‌هایی از افراد بدل شد و غیرنظامیان کرهن در فهرست قرار گرفتند. دو دستگیر و در سال ۱۹۹۰ کشته شد. شهرها به اردوگاه‌هایی در ساحل عاج، گینه و غنا تخلیه شدند و از آنجا به استیتن آیلند، فیلادلفیا و مینه‌سوتا رفتند، جایی که کلیساهای کرهن و انجمن‌های تدفین هنوز فعال‌اند. در غرب ساحل عاج، وی‌ها بار مناقشات زمین‌های کاکائو و بدترین کشتارهای سال ۲۰۱۱ در دوکوئه را به دوش کشیدند. مردم اکنون دوباره آن تپه‌ها را کشت می‌کنند و هنوز بر سر مالکیت آن‌ها بحث می‌کنند.