اروتیک سفوی

سفوی‌ها یک قوم آکان در کمربند جنگلی غرب غنا هستند و در درون این خانوادهٔ بزرگ‌تر کمی متمایزند. آن‌ها با دیگر اقوام آکان در نظام تبار مادری، تخت‌های رهبری سنتی و مراسم طولانی تشییع جنازه شریک‌اند، اما زبانشان به‌جای کوماسی به سوی غرب گرایش دارد. سفوی که با نام سهوی هم نوشته می‌شود، زبانی از گروه بیا در خانوادهٔ کوا است. این امر آن را به آنیی و بائوله که در آن‌سوی مرز در ساحل عاج تکلم می‌شوند، نزدیک‌تر می‌کند تا به توی زبان همسایگان آشانتی‌شان. بیشتر سفوی‌ها توی را هم بلدند و مردم در شهرهای بازاری بدون فکر دوم بین این دو زبان جابه‌جا می‌شوند.

سرزمین خانگی‌شان منطقهٔ جنگل‌های بارانی تپه‌ای است که در سال 2018 به منطقهٔ شمال غربی غنا بدل شد و سفوی ویاسو مرکز آن است. اقتدار سنتی در دست سه پادشاهی برتر است: سفوی ویاسو، سفوی آنهواسو و سفوی بکوآی. این تخت‌ها هنوز اهمیت دارند. رهبران جشن‌ها و مراسم تشییع را هدایت می‌کنند و اختلافات را حل‌وفصل می‌کنند. در جایی که زمین اصلی‌ترین شکل ثروت است، آن‌ها در تعیین اینکه چه کسی کجا کشت کند نیز نقش واقعی دارند.

بخش عمدهٔ تاریخ کهن‌تر منطقه را آشانتی شکل داد. در اوایل قرن هجدهم، جنگجویان سفوی به خود کوماسی یورش بردند و در پاسخ، آشانتی دولت‌های سفوی را به باج‌گزاران امپراتوری رو به گسترش خود بدل کرد. بعدها حکومت بریتانیا این منطقه را به مستعمرهٔ ساحل زرین ملحق کرد.

کاکائو در قرن بیستم این منطقه را دگرگون کرد. جنگل‌های سفوی به یکی از مهم‌ترین مناطق کشت کاکائوی غنا بدل شد و کشاورزان مهاجر را از آشانتی، منطقهٔ ولتا و شمال به خود جذب کرد. امروزه بسیاری از شهرها کاملاً آمیخته‌اند، به‌طوری‌که خانواده‌های صاحب زمین سفوی و خانوارهای مهاجر با قراردادهای اجاره و مزارعه به هم پیوند خورده‌اند. طلا لایهٔ دیگری می‌افزاید: بیبیانی مدت‌هاست شهری معدنی است و کشاورزی، معدنکاری و قطع درختان بر سر همان زمین با هم رقابت می‌کنند، که زمین را همواره منبع بحث محلی نگه می‌دارد.

مسیحیت اکنون دین اصلی است و در کلیساهای کاتولیک، متدیست و پنطیکاستی گسترش یافته، و ویاسو مقر یک اسقف‌نشین کاتولیک است. رفتن به کلیسا در کنار وظایف کهن‌تر قرار دارد و جایگزین آن‌ها نمی‌شود. هنوز آیین نذر ریختن بر زمین گردهمایی‌های رسمی را آغاز می‌کند، نیاکان از طریق تخت یاد می‌شوند، و یک مراسم تشییع می‌تواند خویشاوندان را از آکرا، کوماسی و خارج از کشور برای روزها طبل‌نوازی، پارچه‌های نفیس و سوگواری عمومی به خانه بازگرداند.