اروتیک آبوره

ابوره‌ها قومی کوچک و خویشاوند با آکان در جنوب شرقی ساحل عاج هستند و ساده‌ترین راه برای یافتن آنان، از طریق یک شهر است. بونوآ که با چند دقیقه رانندگی در شرق آبیجان قرار دارد، مرکز سیاسی و فرهنگی آنهاست. از آنجا روستاهای ایشان به سمت دریاچه‌ها و بخش پایینی رودخانه کوموئه کشیده می‌شوند، تا موسو در لبه گراند باسام. ابوره بودن یعنی تعلق داشتن به این نوار کوچک ساحلی و به خط‌های خانوادگی آن. همچنین یعنی حفظ هویتی جداگانه در میان همسایگان بزرگ‌تر: ابری‌های دریاچه آبیجان در غرب، آگنی‌های پادشاهی کهن سانوی در شرق، و نزیماهای گراند باسام.

زبان آنان که ابوره نیز نامیده می‌شود، به شاخه کوا از خانواده نیجر-کنگو تعلق دارد، همان شاخه‌ای که آکان، آگنی و باولهٔ به آن تعلق دارند. این زبانی مستقل است و گویش هیچ‌یک از آن همسایگان بزرگ‌تر نیست. بیشتر ابوره‌ها فرانسوی را هم صحبت می‌کنند، زبان مدرسه، دولت و کار در آبیجان.

روایت‌های شفاهی نیاکان ابوره را به گروه‌های آکانی‌ای می‌رساند که از آنچه امروز غنا نامیده می‌شود به سمت غرب کوچ کردند، و رؤسای قبایل، مراسم تدفین و تکالیف خانوادگی هنوز این میراث آکانی را نشان می‌دهند. موقعیت جغرافیایی بقیه کار را کرد. گراند باسام در دهه ۱۸۹۰ نخستین پایتخت مستعمره فرانسه بود، از این رو جوامع ابوره زودتر از بیشتر مردمان دورتر از ساحل با بازرگانان استعماری، مبلغان مذهبی و مدارس روبه‌رو شدند. امروزه بیشتر ابوره‌ها مسیحی هستند، اما زندگی کلیسایی در کنار آیین‌های کهن جریان دارد و جایگزین آن‌ها نمی‌شود. این امر وقتی روشن‌تر است که خانواده‌ای مردگانش را به خاک می‌سپارد یا جامعه‌ای رئیس تازه‌ای برمی‌گزیند.

بونوآ شهری کارگری است. مزارع آناناس آن را احاطه کرده‌اند و خانواده‌های محلی را به کشاورزی صادراتی پیوند می‌دهند، و بازار کار آبیجان در همسایگی آن قرار دارد. در سراسر کشور، این شهر بیش از هر چیز با کارناوال پوپو شناخته می‌شود که حوالی عید پاک برگزار می‌شود، زمانی که گروه‌هایی با نقاب و لباس خیابان‌ها را تسخیر می‌کنند و بازدیدکنندگان از همه جا می‌آیند. این کارناوال از نظر شکل تازه است، اما شهر آن را کاملاً ابوره می‌داند: یادآوری سالانه اینکه قومی کوچک با یک مرکز همچنان می‌تواند جشن و چهره عمومی ویژه خود را داشته باشد.