اروتیک مارگی

مارگی نخست با زبانشان شناخته می‌شوند و با زادبومی فشرده در شمال‌شرقی دورافتادهٔ نیجریه، جایی که جنوب ایالت بورنو به شمال ایالت آداماوا می‌رسد. سرزمین آنان از زمین‌های کشاورزی باز تا تپه‌هایی که به سوی مرز کامرون بالا می‌روند امتداد دارد، و اوبا و آسکیرا از شهرهای اصلی آن‌اند. زندگی مارگی مدت‌هاست بر روستاهای کشاورزی استوار است که از مجتمع‌های خانوادگی تشکیل شده‌اند و در مزارع پیرامونشان ذرت دانه‌ریز، ارزن و بادام‌زمینی کشت می‌شود.

مارگی زبانی چادی است و در همان شاخهٔ آفروآسیاتیک قرار دارد که زبان هائوسا، هرچند این دو از هم دورند. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن محلی‌اند: بورا، کیلبا و گفتار چیبوک خویشاوندان نزدیکی هستند و زبان‌شناسان آن‌ها را در گروه زبان‌های Biu-Mandara کنار هم قرار می‌دهند. خود مارگی به گویش‌های مرکزی، جنوبی و غربی تقسیم می‌شود که گویش غربی معمولاً پوتای نامیده می‌شود. بیشتر مارگی‌ها برای تجارت و سفر به هائوسا نیز سخن می‌گویند و بسیاری از آنان انگلیسی را از مدرسه و کلیسا می‌آموزند.

فشار از بیرون بخش بزرگی از تاریخ آنان را شکل داد. جوامع مارگی در مرز میان دولت کانوری بورنو و، از اوایل سدهٔ نوزدهم، امارت فولانی آداماوا قرار داشتند. یورش‌های برده‌گیری از هر دو سو مردم را به سوی زمین‌هایی راند که بتوانند از آن دفاع کنند. اقتدار سیاسی محلی باقی ماند و از طریق حکومت‌های کوچک محلی و سران روستاها اعمال می‌شد، و هرگز یک پادشاهی واحد مارگی نبود. حکومت استعماری، مبلغان مسیحی و مدارس در قرن بیستم به منطقه رسیدند و کلیسا و مسجد به‌تدریج جای بیشتر دین پیشین را گرفتند. مسیحیت اکنون نیرومند است و جماعت‌های برادران ریشه‌های ژرفی در منطقه دارند. اسلام نیز سهم بزرگی از مارگی‌ها دارد، گاه در درون همان خانوادهٔ گسترده.

یک نهاد کهن‌تر برجسته است. آهنگران مارگی، که ɨnkyagu نامیده می‌شوند، گروهی موروثی بودند که درون خود ازدواج می‌کردند. آنان کارهایی را بر عهده داشتند که دیگر مارگی‌ها از آن دوری می‌جستند، از ساختن کلنگ و سلاح تا وظایف مربوط به تدفین. جایگاه آنان مارگی را به نمونه‌ای مرجع در مطالعهٔ طبقه‌بندی اجتماعی موروثی (کاست) در غرب آفریقا بدل کرد.

پانزده سال گذشته سخت بوده است. شورش بوکو حرام جنوب بورنو و شمال آداماوا را درنوردید، روستاها را سوزاند، مدارس را بست و بسیاری از مارگی‌ها را به اردوگاه‌های آوارگان یا به شهرهایی چون مایدوگوری و یولا راند. همه به خانه‌هایشان بازنگشته‌اند و بخش عمدهٔ زندگی مارگی اکنون میان روستاهای زادگاهشان و محله‌های شهری دور از آن‌ها تقسیم شده است.