اروتیک نیانگبو

زبان

نیانگبو، که گویشوران آن را توتروگبو می‌نامند (نیجر-کنگو، کوا، کوهستان غنا-توگو)؛ اوه به‌طور گسترده به‌عنوان زبان دوم گفته می‌شود

بخشی از خانواده زبانی: زبان‌های نیجر-کنگو

دین

عمدتاً مسیحی، با رعایت سنتی نیاکان

درباره نیانگبو

نیانگبو مردمی کوهستانی و کوچک در منطقه Volta غنا هستند که چند هزار نفرند. آنچه آنان را متمایز می‌کند زبانی است که اِوه نیست. اِوه زبان مشترک منطقه است که در بازارها، مدارس و کلیساها به کار می‌رود و نیانگبوها به‌آسانی به آن سخن می‌گویند. اما در خانه و در میان خودشان، به Tutrugbu سخن می‌گویند که نامی است که برای زبانشان دارند. سخن گفتن روزانه به هر دو زبان، روشن‌ترین مرز میان آنان و جمعیت بسیار بزرگ‌تر اِوه‌ها در اطرافشان است. Tutrugbu یکی از زبان‌های کوهستانی Ghana-Togo است، مجموعه‌ای از زبان‌های جدا از هم که در ارتفاعات مرز غنا و توگو پراکنده‌اند. زبان‌شناسان آلمانی دوران استعمار به آن‌ها «زبان‌های بازمانده توگو» می‌گفتند. آنان این زبان‌ها را بقایای گفتاری کهن‌تر می‌پنداشتند که در تپه‌ها زنده مانده، در حالی که مردمان بزرگ‌تر در دشت‌ها ساکن شدند. این برچسب کنار گذاشته شده، اما تصویر جامعه‌های کوچک کوهستانی که زبان خاص خود را حفظ می‌کنند هنوز مصداق دارد. نزدیک‌ترین خویشاوندان نیانگبو، Tafi و Avatime هستند که در جامعه‌های کوهستانی همسایه سخن گفته می‌شوند. دستور زبانش آن را به‌خوبی از اِوه جدا می‌کند. اِوه تا حد زیادی طبقات اسمی خود را از دست داده، اما Tutrugbu هنوز اسم‌ها را در طبقاتی که با پیشوند نشان داده می‌شوند قرار می‌دهد و دیگر واژه‌های جمله با آن‌ها هماهنگ می‌شوند. زبان‌شناس غنایی James Essegbey دستور کاملی از این زبان نوشته که سندی بسیار دقیق از گفتار این جامعه کوچک به دست می‌دهد.

قرن بیستم نقشه‌شان را بیش از یک بار بازترسیم کرد. این منطقه تا جنگ جهانی اول بخشی از توگولند آلمان بود و سپس زیر فرمان بریتانیا به‌عنوان بخشی از توگولند بریتانیا قرار گرفت. پس از همه‌پرسی 1956 به ساحل طلا پیوست، یک سال پیش از آنکه آن مستعمره به غنای مستقل تبدیل شود. امروز بیشتر نیانگبوها مسیحی هستند و زندگی کلیسایی، مانند آموزش، مدت‌هاست تا حد زیادی به اِوه برگزار می‌شود. ساختارهای کهن‌تر کنار آن باقی مانده‌اند: رؤسا و ریش‌سفیدان، که مانند همه جای منطقه ولتا سازمان یافته‌اند، همچنان در امور محلی نفوذ دارند و آیین‌های نیاکان از میان نرفته است. پرسش باز برای این جامعه همان پرسشی است که پیش روی هر زبان کوچک در این تپه‌هاست: آیا کودکانی که میان اِوه، انگلیسی و جاذبهٔ شهرها بزرگ می‌شوند، Tutrugbu را زبانی نگه می‌دارند که در خانه به آن سخن می‌گویند؟

فنوتیپ‌های معمول: نیانگبو

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

نیانگبو عموماً شبیه سایر مردمان جنوب شرقی غنا هستند: پوست قهوه‌ای تیره، موهای مشکی فرفری و فشرده و قد متوسط. لباس روزمره بیشتر به سبک غربی است یا از پارچه چاپی موم‌دار دوخته می‌شود. در مراسم تشییع جنازه، کلیسا و مناسبت‌های رسمی، زنان دامنی بلند به همراه بلوز هم‌رنگ می‌پوشند و مردان پارچه بزرگی را به شیوه رایج در سراسر جنوب غنا روی یک شانه می‌اندازند.

پرسش‌های متداول درباره نیانگبو

نیانگبو به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی نیانگبو نیانگبو، که گویشوران آن را توتروگبو می‌نامند (نیجر-کنگو، کوا، کوهستان غنا-توگو)؛ اوه به‌طور گسترده به‌عنوان زبان دوم گفته می‌شود است.

نیانگبو پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان نیانگبو عمدتاً مسیحی، با رعایت سنتی نیاکان است.