اروتیک آویکام

آویکام مردم گران‌لاهو هستند، شهر تجاری قدیمی‌ای که رود باندامه در آنجا، در کرانهٔ ساحل عاج، به دریا می‌رسد. سرزمین آنان جهانی باریک از شن و آب است: زبانه‌ای از خشکی میان امواج اقیانوس اطلس و زنجیره‌ای از لاگون‌ها، به‌علاوه روستاهایی که در کرانه‌های لاگون‌ها در پشت آن قرار دارند. این جغرافیا بسیاری از ویژگی‌های ایشان را توضیح می‌دهد. آنان ماهیگیری می‌کنند و با قایق‌ها کار می‌کنند. در بخش طولانی‌ای از تاریخشان، آنان واسطه نیز بودند و در نقطه‌ای قرار داشتند که رفت‌وآمد رودخانه‌ای از داخل سرزمین به کشتی‌هایی می‌رسید که در خلیج گینه فعال بودند.

زبان آنان که آویکام نیز نامیده می‌شود، به خانوادهٔ کوا تعلق دارد و در گروه زبان‌های لاگونی کرانهٔ ساحل عاج قرار می‌گیرد. آلادیان که کمی دورتر در شرق به آن سخن گفته می‌شود، معمولاً نزدیک‌ترین خویشاوند آن شمرده می‌شود. آنچه موقعیت آن را غیرعادی می‌کند، همسایگی است. پایین‌دست رود باندامه تقریباً خطی را مشخص می‌کند که در آن زبان‌های کوا جای خود را به زبان‌های کرو در غرب می‌دهند، و آویکام دقیقاً روی این خط زندگی می‌کنند، با جوامع دیدا که درست در داخل خشکی و دورتر به سمت غرب در امتداد ساحل قرار دارند. مردم مدت طولانی است که از این خط عبور می‌کنند و امروزه زبان فرانسوی بیشترین کار پیوند دادن را در شهر انجام می‌دهد.

گران‌لاهو بر پایهٔ تجارت رشد کرد. روغن نخل و کالاهای دیگر از رود باندامه پایین می‌آمدند و از دهانهٔ لاگون بیرون می‌رفتند، و دلالان آویکام پیش از حکومت استعماری فرانسه و در دوران آن سهم خود را از این کسب‌وکار می‌گرفتند. اهمیت شهر در قرن بیستم کم شد، زیرا آبیجان و بندر آب‌عمیق آن تجارت را به سمت شرق کشاندند. سپس اقیانوس پیش آمد. فرسایش ساحلی بخش بزرگی از سکونتگاه اصلی روی پشتهٔ شنی را که با نام لاهو-کپاندا شناخته می‌شود بلعیده است و شهر اداری در خشکی اصلی بازسازی شد. برای بسیاری از خانواده‌های آویکام، این یک داستان اقلیمی دور نیست. این از دست دادن زادبوم است.

زندگی مذهبی از الگوی ساحل لاگونی پیروی می‌کند. بیشتر آویکام مسیحی‌اند، چه کاتولیک، چه پروتستان، چه هریست. کلیسای هریست از سفر تبلیغی پیادهٔ پیامبر لیبریایی ویلیام واده هریس در سال‌های 1913 و 1914 پدید آمد؛ او در امتداد این کرانه موعظه می‌کرد و به شنوندگان می‌گفت که فتیش‌های خود را نابود کنند. بسیاری چنین کردند، اما اندیشه‌های کهن دربارهٔ نیاکان و ارواح محلی هرگز کاملاً از میان نرفتند و هنوز در مراسم خاکسپاری و آیین‌های روستایی ظاهر می‌شوند. در زندگی روزمره، ماهیگیری، باغ‌های نارگیل و نخل روغنی و کشت‌زارهای کاساوا همچنان اقتصاد محلی را می‌چرخانند. لاگون همزمان جاده، منبع غذا و نشانه‌ای جغرافیایی باقی می‌ماند.