اروتیک جولا

جولاها مردمان پایین‌دست کازامانس‌اند؛ سرزمینی سبز و پرآب در جنوب رود گامبیا که هم از نظر جغرافیایی و هم از نظر تاریخی از بقیه‌ی سنگال جدا مانده است. آنان پیش از هر چیز کشاورز برنج‌اند: مزارع برنجی که با آب bolong تغذیه می‌شوند، در پشت هر روستا، نه‌تنها خوراک‌اند، بلکه میراث، منزلت و ثبت مادی رابطه‌ی یک خانواده با سرزمین‌اش‌اند. جولایی که مزرعه‌ی برنج ندارد، جولایی انتزاعی است.

از نظر زبانی، جولاها بخشی از شاخه‌ی اطلسی خانواده‌ی زبان‌های نیجر-کنگو هستند. از دور با ولوف و سرر خویشاوندی دارند، اما با هیچ‌یک از این دو متقابلاً قابل فهم نیستند، و از درون بیش از آنچه بیگانگان گمان می‌برند پراکنده‌اند. نام‌هایی که به‌عنوان «زیرگروه» فهرست شده‌اند، یعنی Kasa، Fogni، Bayot، Banjaal، Gusilay، Karon، Kuwaataay و Mlomp، تا حدی جغرافیایی و تا حدی زبانی‌اند، و گفتار یک روستای جولا برای کسی از روستایی دیگر که بیست کیلومتر آن‌سوتر است می‌تواند دشوار باشد. هیچ معیار واحدی برای زبان جولا وجود ندارد؛ وحدت آنان فرهنگی و آیینی است، نه زبانی.

این زندگی آیینی بر پایه‌ی boekin استوار است، یعنی زیارتگاه‌هایی که به تبارهای مشخص، جنگل‌ها و منابع آب پیوند دارند، و بر پایه‌ی bukut، چرخه‌ی تشرف مردان که تقریباً هر نسل یک بار برگزار می‌شود. bukut هنوز مردان را از داکار، بانجول و اروپا به خانه بازمی‌گرداند و غایب ماندن از آن امری جدی است. مسیحیت و اسلام هر دو نفوذ واقعی داشته‌اند؛ به‌ویژه Kasa حضور کاتولیکی نیرومندی در اطراف اوسویه دارد، در حالی که گروه‌های شمالی به اسلام گرایش دارند. با این همه، دین کهن بیشتر در زیر لایه‌های جدید پنهان شده تا اینکه جای خود را داده باشد، و یک کشیش کاتولیک جولا و یک ریش‌سفید جولا که با زیارتگاهی مشورت می‌کند لزوماً دو آدم متفاوت نیستند.

جولاها در دو چیز نامدارند. نخست، سنت حکمرانی غیرمتمرکز و تقریباً بی‌دولت: نه رئیس قبیله به معنای پیش از استعمار، بلکه اقتداری پخش‌شده در میان گروه‌های سنی و متخصصان آیینی، و پادشاه-کشیش اوسویه به‌عنوان استثنایی کمیاب و عمداً محدود. دوم، جنگ جدایی‌طلبانه‌ی طولانی و فرسایشی کازامانس که از سال 1982 آغاز شد، جنگی که هویت و شکایت جولاها در آن محوری بوده و رابطه‌ی یک نسل با دولت سنگال را شکل داده است. افزون بر این‌ها، آیین‌های میهمان‌نوازی، کشتی مراسم سوگ، اقتصاد شراب نخل و انجمن‌های زنان کشت برنج را بیفزایید، و آنچه پدیدار می‌شود مردمی است که کاری دشوار را از پیش برده‌اند: در حالی که همه‌چیز اطرافشان دگرگون شد، همچنان به‌روشنی خود باقی ماندند.