اروتیک بالانتا

بالانتا بزرگ‌ترین گروه قومی در گینه‌بیسائو هستند، جایی که حدود یک‌چهارم جمعیت را تشکیل می‌دهند، و جوامع کوچک‌تری در سراسر منطقه جنوبی کازامانس در سنگال و تا گامبیا دارند. نامی که بیگانگان به ایشان داده‌اند تقریباً به معنای «آنان که مقاومت می‌کنند» است، برچسبی که در طول قرن‌ها سر باز زدن از تسلیم شدن در برابر امپراتوری‌های ماندینکا که از داخل سرزمین بر ایشان فشار می‌آوردند، و بعدها در برابر اقتدار استعماری پرتغال، به دست آوردند. آنان در دشت‌های پست، حاشیه‌های مانگرو و پهنه‌های جزرومدی که کسی دیگر به‌ویژه تمایلی به آنها نداشت ماندند و این حاشیه‌ها را پربار کردند. کشت برنج بالانتا در دشت‌های ساحلی لب‌شور از دشوارترین کشت‌های برنج آبی در غرب آفریقاست و به کرت‌های سدبندی‌شده‌ای وابسته است که جامعه به‌صورت جمعی می‌سازد و نگه می‌دارد.

زبان ایشان در شاخه باک از خانواده زبان‌های آتلانتیک جای دارد، و آنقدر از زبان‌های ماندِه همسایگان داخلی‌شان متمایز است که مرز زبانی با مرز سیاسی کهن‌تر منطبق است. چند زیرگروه وجود دارد، از جمله Balanta-Brassa در داخل مرکزی گینه‌بیسائو، Balanta-Kentohe در ساحل و Balanta-Ganja در سنگال، که گونه‌هایی از زبان را به کار می‌برند که از متقابلاً قابل‌فهم بودن تا تفاوت‌های محسوس در نوسان‌اند. جامعه از نظر تاریخی بدون رئیس به معنای متمرکز سازمان یافته بود؛ اقتدار در دست طبقات سنی و شوراهای ریش‌سفیدان بود و تصمیم‌ها درباره زمین، ازدواج و تعهدات آیینی از ایشان می‌گذشت، نه از طریق هیچ منصب موروثی واحدی. این ساختار افقی بخشی از دلیلی بود که بالانتا را برای امپراتوری‌ها و مدیران استعماری بسیار دشوار ساخت که جذبشان کنند؛ دربارِ قابل تصرفی وجود نداشت و پادشاهی که بتوان با او کنار آمد نبود.

دین سنتی بر محور Nhaala می‌چرخد، آفریننده‌ای که در کنار جهان‌شناسی لایه‌لایه‌ای از ارواح نیاکان و ارواح مکان‌ها قرار دارد که به بیشه‌ها، رودخانه‌ها و مزارع برنج مشخصی پیوند دارند. آیین‌های تدفین مفصل و طولانی‌اند و گاه سال‌ها میان خاک‌سپاری و مراسم پایانی که سرانجام درگذشته را به جمع نیاکان رها می‌کند امتداد می‌یابند. آیین تشرف که fanado نامیده می‌شود، گذار به بزرگسالی و نظام طبقات سنی را نشان می‌دهد و حتی میان بالانتایی که به‌ظاهر به اسلام یا مسیحیت گرویده‌اند همچنان گسترده برگزار می‌شود؛ چارچوب کهن‌تر معمولاً در زیر آن پابرجا می‌ماند. این گروه در جنگ آزادی‌بخش PAIGC در دهه‌های 1960 و 1970 نقشی بسیار فراتر از اندازه‌اش ایفا کرد؛ جنبش چریکی آمیلکار کابرال به‌شدت بر نیروهای بالانتا تکیه داشت و پیامدهای سیاسی آن، هم اعتبار به‌دست‌آمده و هم تسویه ناتمامش، هنوز سیاست گینه‌بیسائو را امروز شکل می‌دهد.