زنی از ایتسکیری، مرجع فنوتیپ

اروتیک ایتسکیری

زبان

ایتسکیری، که ایوره نیز نامیده می‌شود (یوروبویی، نیجر-کنگو)، با وام‌گیری قابل‌توجه از ادو، پرتغالی و انگلیسی.

دین

عمدتاً مسیحی، از نظر تاریخی کاتولیک و انگلیکن با حضور پررنگ پنطیکاستی امروز. آیین‌های کهن‌تر در کنار آن ادامه دارند، از جمله خدای دریا Umalokun و زیارتگاه‌های نیاکان.

درباره ایتسکیری

ایتسکیری‌ها خود را ایوره می‌نامند و در جایی زندگی می‌کنند که رودخانه‌ها دیگر آب شیرین نیستند. سرزمین اصلی آنان گوشه غربی دلتای نیجر است، حدود 1,500 مایل مربع جنگل حرا، آبراهه و جزیره شنی پیرامون رودخانه‌های Benin، Escravos و Forcados در ایالت دلتای امروزی نیجریه. بخش بزرگی از آن آب است و برای قرن‌ها این ویژگی مزیت بود نه مشکل. شهرهای ایتسکیری در نقطه‌ای قرار داشتند که کشتی‌های دریاپیما دیگر نمی‌توانستند بیشتر به بالادست رودخانه بروند و تولیدکنندگان داخلی ناچار بودند به پایین بیایند، و هرکس این گره را در دست داشت تجارت را هم در دست داشت: نخست تجارت اسیران و بعدها روغن نخل. زبانشان آنان را از همه اطرافیانشان متمایز می‌کند. ایتسکیری از شاخه یوروبوئید است و با یوروبا و ایگالا خویشاوند است، در حالی که این مردم را گویشوران ادو، اوروبو، ایسوکو و ایجاو احاطه کرده‌اند. واژگانشان ثبت تماس‌ها را در خود دارد، از جمله اصطلاحات دربار برگرفته از Benin که شاهزاده آن، Ginuwa، به‌عنوان بنیانگذار پادشاهی در حدود پایان سده پانزدهم یاد می‌شود، و واژه‌های وام‌گرفته پرتغالی از بازرگانانی که پس از آنان آمدند. Escravos و Forcados نام‌های پرتغالی‌اند که هنوز بر نقشه نیجریه باقی مانده‌اند.

پیوند با پرتغال در اینجا بیش از بیشتر سواحل پیش رفت. خاندان سلطنتی در اواخر سده شانزدهم تعمید مسیحی را پذیرفت و شاهزاده‌ای را برای تحصیل به پرتغال فرستاد، و نام‌های مسیحی نسل‌ها پس از آن در فهرست پادشاهان جاری است، که Olu of Warri را یکی از قدیمی‌ترین سلسله‌های مسیحی غرب آفریقا می‌کند. تخت سلطنت همچنین حفره‌ای عجیب دارد. پس از مرگ Olu Akengbuwa در سال 1848 تا نزدیک به نود سال جانشینی نصب نشد، و در این خلأ بزرگ تاجران سرشناس رودخانه‌ها را اداره کردند، به‌ویژه Nana Olomu، حاکم رودخانه Benin، که پایگاه مستحکمش در Ebrohimi را بریتانیایی‌ها در سال 1894 ویران کردند. پادشاهی در سال 1936 بازگردانده شد و اکنون در مرکز زندگی عمومی ایتسکیری قرار دارد، و مناصب کهن آن یعنی Ologbotsere و Iyatsere هنوز پر است و بر سر آن‌ها بحث می‌شود. بیشتر ایتسکیری‌ها مسیحی‌اند، هرچند خدای دریا Umalokun و زیارتگاه‌های خانوادگی از آبراهه‌ها ناپدید نشده‌اند. آنان قومی کوچک، چند صد هزار نفری، هستند که در منطقه‌ای نفتی زندگی می‌کنند که آن را با همسایگان اوروبو و ایجاو به‌نحوی ناآرام تقسیم می‌کنند. درگیری‌های Warri در اواخر دهه 1990 بر سر مرزهای حوزه‌ها و محل استقرار دفتر مرکزی حکومت محلی می‌چرخید، و پرسش‌های زیرین آن‌ها هنوز حل نشده است.

فنوتیپ‌های معمول: ایتسکیری

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

رنگ پوست از قهوه‌ای متوسط تا قهوه‌ای تیره متغیر است، با طیف گسترده‌ای از ویژگی‌های چهره‌ای غرب آفریقا و موهایی معمولاً تیره و فشرده‌پیچ که مردان اغلب آن را کوتاه می‌پوشند و زنان بافته، پیچیده یا پوشیده می‌کنند. لباس تشریفاتی گذشته تجاری پادشاهی را نشان می‌دهد: مردان دامن‌پارچه‌ای از جنس جورج یا واکس را که در کمر بسته می‌شود با پیراهن آستین‌بلند یا گلدوزی‌شده، کلاه، عصای راه‌رفتن و رشته‌هایی از مرجان می‌پوشند؛ زنان دامن‌پارچه جورج را با بلوز توری یا گلدوزی‌شده، روسری سر و گردنبند، دستبند و زیور مو از خرزهای مرجان می‌پوشند که عروس‌ها و زنان دارای عنوان به مقدار زیاد به کار می‌برند. مرجان به ویژه یادآور نشان‌های دربار بنین است. لباس روزمره در وارِی، ساپله و در میان جامعه دیاسپورا، لباس شهری معمولی نیجریه‌ای است.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره ایتسکیری

ایتسکیری به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی ایتسکیری ایتسکیری، که ایوره نیز نامیده می‌شود (یوروبویی، نیجر-کنگو)، با وام‌گیری قابل‌توجه از ادو، پرتغالی و انگلیسی. است.

ایتسکیری پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان ایتسکیری عمدتاً مسیحی، از نظر تاریخی کاتولیک و انگلیکن با حضور پررنگ پنطیکاستی امروز. آیین‌های کهن‌تر در کنار آن ادامه دارند، از جمله خدای دریا Umalokun و زیارتگاه‌های نیاکان. است.