اروتیک لاندوما

لاندوما مردمی کوچک در شمال غربی گینه‌اند. سرزمین آنان مناطق مرتفع پشت دهانه رودخانه ریو نونز است و شهر بوکه تقریباً در مرکز آن قرار دارد. در نقشه‌ای که پر از نام‌های بزرگ‌تر است، به سادگی از چشم می‌افتند. باگا و نالو کرانه مانگرو را در اختیار دارند، سوسو بر جنوب مسلط است و فولاهای مرتفعات فوتا جالون در شرق سایه افکنده‌اند. لاندوما بودن مدت‌هاست به معنای حفظ هویتی جداگانه در میان این جمعیت انبوه بوده است. منابع قدیمی‌تر آنان را تیاپی یا کوکولی نیز می‌نامند.

زبانشان به جایی اشاره دارد که شاید انتظارش را نداشته باشید. زبان لاندوما به شاخه مل از خانواده نیجر-کنگو تعلق دارد. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن تمنه است که در جنوب، در سیرالئون، بدان سخن گفته می‌شود، و چند زبان باگا در کرانه گینه، که نشان می‌دهد پیوندهای کهنی در امتداد این نوار از غرب آفریقا وجود داشته است. در عمل بیشتر لاندوماها بیش از یک زبان بلدند. سوسو زبان کار بازارها و شهرهای پایین‌دست گینه است، فولا در داخل کشور نفوذ دارد، و زبانی کوچک مانند لاندوما زیر فشار مداوم هر دوی آن‌هاست.

قرن نوزدهم نقطه عطف بود. ریو نونز رودخانه‌ای پررونق برای تجارت بود و هر کس که منافعی در آن داشت می‌خواست در پهلوگاه‌هایش سهمی داشته باشد: سران لاندوما، فرمانروایان رقیب نالو، بازرگانان و کشتی‌های جنگی اروپایی، و دولت فولای فوتا جالون که از لاندوماها خراج می‌طلبید. اسلام با نفوذ فولا در منطقه گسترش یافت. این رقابت به شرایط استعماری پایان یافت، زمانی که فرانسه در بوکه دژی ساخت.

امروزه لاندوماها عمدتاً مسلمانند و اوقات نماز، رمضان و آموزش قرآنی روال روستاها را شکل می‌دهند. نهادهای قدیمی بیش از آنکه ناپدید شده باشند، به حاشیه رانده شده‌اند. لاندوماها در سیمو شرکت داشتند، انجمن مردانه آیینی که با همسایگان باگا و نالو در آن شریک‌اند. آیین‌های آن به ماسک‌های حک‌شده‌ای مانند باندا افقی نیاز داشت که بخشی چهره انسان و بخشی فک تمساح‌اند، و بسیاری از این حکاکی‌ها اکنون در موزه‌هایی دور از گینه نگهداری می‌شوند. در میهن، منطقه بوکه به قلب صنعت بوکسیت گینه تبدیل شده است. معادن روباز، جاده‌های حمل‌ونقل و خطوط راه‌آهن اکنون از سرزمینی می‌گذرند که نسل‌ها در آن برنج و نخل روغنی کشت می‌شد.