اروتیک ایکوره

ایکوئره مردمی‌اند که زمین‌های کشاورزی‌شان به شهر پورت هارکورت تبدیل شد. وقتی مقامات استعماری بریتانیا درست پیش از جنگ جهانی اول بندر را طراحی کردند، بخش بزرگی از زمین از روستاهای ایکوئره در اطراف دیوبو تأمین شد و سهم دیگری از همسایگانشان، اوکریکاها، آمد. از آن زمان شهر فهرست بلندی از سکونتگاه‌های ایکوئره را در خود جذب کرده و نقشه خیابان‌ها هنوز آن‌ها را لو می‌دهد: رومواکورو، رومواولا، رومواماسی، رومواییگبو. رومو تقریباً به معنای فرزندان است و این نام‌ها عموماً یاد یک نیای بنیان‌گذار را گرامی می‌دارند. بیرون از شهر، ایکوئره‌ها به سوی شمال در سراسر زمین‌های مرتفع و خشک ایالت ریورز در نیجریه گسترده‌اند، در شهرهایی مانند ایسیوکپو، الله، اوماگوا و امهوا، بالاتر از خورهای حرا که جوامع ایجاو در آنجا ماهیگیری می‌کنند. در مناطق روستایی هنوز یام، کاساوا و نخل روغنی کشت می‌کنند. آن‌ها در میان خودشان، خود را ایوهوروهنا می‌نامند.

زبانشان به شاخه ایگوئید از خانواده ولتا-نیجر تعلق دارد. آن‌قدر به ایگبو نزدیک است که گویشوران می‌توانند تا حدی سخن یکدیگر را بفهمند، و حتی به اتچه، اکپیه و اوگبا نزدیک‌تر است. در درون خود زبان ایکوئره نیز گفتار از یک منطقه طایفه‌ای به منطقه دیگر تفاوت محسوسی دارد. این نزدیکی در کانون پرمناقشه‌ترین پرسش در زندگی عمومی ایکوئره‌ها قرار دارد: آیا آن‌ها شاخه‌ای از ایگبو هستند یا مردمی مستقل؟ جنگ داخلی نیجریه این پاسخ را تثبیت کرد. ایالت ریورز در سال 1967 تأسیس شد، پورت هارکورت در 1968 به دست نیروهای فدرال افتاد و در دهه‌های پس از آن، بخش بزرگی از افکار عمومی ایکوئره‌ها بر هویتی جداگانه در درون ایالت چندقومیتی ریورز پافشاری کرده است؛ ایالتی که در آن سیاستمداران ایکوئره بعدها فرمانداری را در دست گرفتند. ملی‌گرایان ایگبو اغلب با این موضع مخالفت می‌کنند و بحث همچنان به پایان نرسیده است.

امروز بیشتر ایکوئره‌ها مسیحی‌اند و میان کلیساهای آنگلیکن، کاتولیک و شبکه‌ای متراکم از کلیساهای پنطیکاستی تقسیم شده‌اند، اما نظم کهن از میان نرفته است. هر جامعه محلی حاکم سنتی خود را به رسمیت می‌شناسد و نسب هنوز تعیین می‌کند که زمین چگونه در تملک افراد باشد. تعهدات نسبت به نیاکان در مراسم تدفین و جشن‌های محلی شهرک‌ها آشکارتر از همه جا نمایان می‌شود، مراسمی که ساکنان پورت هارکورت را به روستاهای زادگاهشان بازمی‌گرداند. زمین رشته مشترک همه این‌هاست. با گسترش شهر به بیرون و عبور خطوط لوله نفت و گاز از زمین‌های کشاورزی‌شان، مسائل مالکیت و غرامت همچنان منبع دائمی اصطکاک در درون خانواده‌ها و میان جوامع است.