اروتیک تافی

تافی‌ها گروهی کوچک از مردم تپه‌نشین در منطقه ولتای غنا هستند. شمار آن‌ها چند هزار نفر است که در مجموعه‌ای از روستاها زندگی می‌کنند که همگی نام تافی را دارند، از جمله تافی آتوم و تافی ابوایفی، در منطقه‌ی پشته‌های میان هو و هوهوه. در منطقه‌ای که اِوِه غالب است، آنچه تافی‌ها را متمایز می‌کند زبان خاص آن‌هاست، یعنی تگبو. این زبان یکی از زبان‌های کوهستانی غنا و توگو است، مجموعه‌ای از زبان‌های کوچک کوآیی که جوامع تپه‌نشین در دو سوی مرز غنا و توگو به آن سخن می‌گویند. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن نیانگبو، که در همسایگی آن گفته می‌شود، و آواتیمه هستند. مانند آن زبان‌ها و برخلاف اِوِه، تگبو هنوز نظام کامل طبقات اسمی را حفظ کرده است: پیشوندهایی که به اسم‌ها افزوده می‌شوند و سایر واژه‌های جمله باید با آن‌ها مطابقت کنند. بیشتر تافی‌ها اِوِه هم حرف می‌زنند، زبان بازارها، کلیساها و مدارس در سراسر منطقه. برای زبانی با این‌همه گوینده‌ی اندک، اِوِه اصلی‌ترین فشاری است که این زبان با آن روبه‌روست.

زبان‌شناسان استعماری آلمانی این زبان‌های کوهستانی را زبان‌های بازمانده از توگو می‌نامیدند. نظریه‌شان این بود که گویندگان آن‌ها جمعیت‌های کهن‌تری بوده‌اند که مهاجران بعدی مانند اِوِه آن‌ها را به تپه‌ها رانده‌اند. پژوهشگران امروز به جای آن، برچسب خنثای Ghana-Togo Mountain را به کار می‌برند. سرزمین تافی‌ها تا جنگ جهانی اول بخشی از توگوی آلمان بود و پس از آن تحت قیمومت بریتانیا قرار گرفت. از طریق همه‌پرسی ۱۹۵۶ در توگوی بریتانیا، به بخشی از غنا تبدیل شد.

امروز بیشتر تافی‌ها مسیحی‌اند، اما ردپای باورهای کهن‌تر هنوز دیده می‌شود. روشن‌ترین آن در تافی آتوم است، جایی که دسته‌ای از میمون‌های mona در جنگل اطراف روستا زندگی می‌کنند. عرف این میمون‌ها را مقدس می‌دانست و از آن‌ها محافظت می‌کرد، اما با گسترش مسیحیت و کاهش جنگل، این حمایت ضعیف شد. در دهه ۱۹۹۰ روستا آن ممنوعیت کهن را به پناهگاهی بدل کرد که خودش اداره‌اش می‌کند. بازدیدکنندگان موز را با دست به میمون‌ها می‌دهند و پول صرف طرح‌های روستا می‌شود. ممنوعیتی کهن با یافتن دلیلی تازه برای ادامه‌ی وجودش، به بقای خود ادامه داده است.

در همسایگی آن، تافی ابوایفی به بافتن kente به سبک اِوِه روی دارهای باریک و نواری شهرت دارد، که تافی‌ها را به تجارت گسترده‌تر پارچه در منطقه‌ی ولتا پیوند می‌دهد. رهبران سنتی هنوز در زندگی روستا نقش دارند. در مراسم تشییع و جشن‌ها، رهبران با تشریفات رسمی می‌نشینند و بهترین پارچه‌های دست‌بافت بیرون آورده می‌شود.