اروتیک یاندانگ

یاندانگ مردمی کشاورز در شمال‌شرقی نیجریه‌اند. هیچ نشانه‌ی واحدی آنان را از دیگران جدا نمی‌کند. آنچه این کار را می‌کند ترکیبی است از این عوامل: زبان خاص خودشان، سرزمین بومی در اطراف مایو-بلوا در ایالت آداماوا، و تاریخی درازمدت به‌عنوان یکی از جوامع کوچک و متمایزی که ساوانای جنوب رود بنوئه را پر کرده‌اند. از نظر انسانی، منطقه‌ی بالادست بنوئه پرجمعیت است. مردمانی با چند هزار یا چند ده هزار نفر در فاصله‌ی یک روز پیاده‌روی از یکدیگر زندگی می‌کنند و هر گروه گفتار خاص خود را حفظ می‌کند. یاندانگ‌ها با این الگو هم‌خوانی دارند. آنان گروهی منزوی نیستند، بلکه یکی از جوامع بسیارند و داستانشان همواره از سوی مردمانی که در همسایگی‌شان زندگی می‌کنند شکل گرفته است.

زبان آنان که زبان‌شناسان معمولاً آن را Yendang می‌نویسند، یکی از زبان‌های آداماوا است. این شاخه‌ای گسترده و سست‌پیوند از خانواده‌ی زبان‌های نیجر-کنگو است که در شمال‌شرقی نیجریه و تا کامرون و فراتر از آن گسترده شده است. یندانگ نام خوشه‌ای کوچک، یعنی زبان‌های یندانگ، را داده است که چند جامعه‌ی مرتبط در همان بخش از کشور به آن سخن می‌گویند. کمتر یاندانگی تنها به زبان خودش زندگی می‌کند. زبان فولفولده و زبان هائوسا تجارت و سفر را در سراسر منطقه حمل می‌کنند و انگلیسی زبان مدرسه، دادگاه و دولت است. یک زبان اقلیت در اینجا باید در برابر سه زبان بزرگ‌تر پایداری کند.

تحول اصلی تاریخ منطقه در قرن نوزدهم رخ داد، زمانی که جهاد فولانی به تشکیل امارت آداماوا انجامید که از یولا اداره می‌شد. گسترش امارت زندگی کشاورزان غیرمسلمان جنوب خود را از طریق غارت، باج‌گیری و گسترش آرام اسلام دگرگون کرد. نشان آن هنوز بر خود نقشه باقی است: mayo واژه‌ی فولفولده برای رودخانه است. حکومت استعماری بریتانیا و سپس دولت نیجریه مرزهای تازه‌ای بر آن نظم کهن کشیدند.

امروزه دین مخلوط است. بسیاری از یاندانگ‌ها مسیحی‌اند، میراثی از فعالیت مبلغان مذهبی در سراسر بالادست بنوئه در قرن بیستم، و برخی دیگر مسلمان‌اند و باورهای محلی کهن نیز به‌کلی ناپدید نشده‌اند. بیشتر خانواده‌ها هنوز با کشاورزی زندگی می‌کنند و این آنان را بر یکی از پایدارترین گسل‌های نیجریه قرار می‌دهد: رقابت میان کشاورزان ساکن و دامداران کوچ‌نشین بر سر زمین و آب. برای یاندانگ‌ها، همانند بسیاری از مردمان کوچک در این بخش از نیجریه، نگه داشتن زبان، زمین و جامعه کاری روزمره است، نه تمرینی برای حفظ میراث.