اروتیک ولوف

ولوف‌ها مرکز ثقل جمعیتی و فرهنگی سنگال‌اند و حدود دو پنجم جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند، و اقلیت قابل‌توجهی در گامبیا و موریتانی هستند. سرزمین مادری آنان ساوانای خشک و کمربند بادام‌زمینی در شمال رود گامبیا است که تا ساحل اقیانوس اطلس کشیده می‌شود، جایی که داکار روی شبه‌جزیره‌ای قرار دارد که پیش از آنکه پایتخت شود، از نظر تاریخی قلمرو ماهیگیری لبوها بود. لبوها که اغلب زیرگروهی از ولوف به شمار می‌آیند، هویتی متمایز دارند که به دریا و به برادری مذهبی خاص خودشان پیوند خورده است؛ آنان گویش شناخته‌شده‌ای از همان زبان را حرف می‌زنند، اما مدت‌ها به اقتصاد ماهیگیری محلی و نظام سیاسی سنتی و نیمه‌خودمختار در اطراف Cap-Vert پایبند بوده‌اند.

خود ولوف به شاخه اطلسی خانواده Niger-Congo تعلق دارد و با سرِر و فولانی خویشاوند است، اما با هیچ‌یک از این دو قابل‌فهم متقابل نیست. آنچه غیرعادی است مسیر آن است: این زبان فراتر از مردمی که آن را زبان مادری خود می‌دانند، به‌عنوان زبان مشترک ارتباطی سنگال عمل کرده است. در بازار سن‌لوئی یا زیگینشور قدم بزنید و خواهید شنید که بازرگانان سرِر، ماندینکا و دیولا که آن را برای تجارت یاد گرفته‌اند، به ولوف سخن می‌گویند. فرانسوی زبان رسمی است؛ اما ولوف زبانی است که مردم در واقع با آن زندگی می‌کنند. گونه شهری، ولوف داکار، به شدت با واژگان وام‌گرفته از فرانسوی و عربی آمیخته است و سجلی مستقل است؛ گویشوران مسن‌تر در کایور یا باول روستایی گاهی آن را ناخوشایند می‌یابند.

اسلام به تدریج وارد شد و در قرن نوزدهم به‌طور قاطع ریشه دواند، عمدتاً از طریق طریقه‌های صوفی و نه از راه تحمیل تغییر دین. طریقه مریدیه که شیخ امادو بامبا در دهه 1880 بنیان گذاشت، تقریباً دولتی درون دولت است: پایتخت معنوی آن، توبا، شهری است که دولت سنگال مستقیماً اداره‌اش نمی‌کند، و مراسم سالانه ماگال میلیون‌ها زائر را جذب می‌کند. طریقه تیجانیه از نظر شمار پیروان بزرگ‌تر است، اما مریدیه در زندگی فرهنگی ولوف دیده‌شدنی‌تر است، به‌ویژه در آموزه‌اش درباره اخلاق کار، شبکه‌های تجاری پراکنده در جهان و نقاشی‌های دیواری بامبا که بر تاکسی‌ها، دیوار مغازه‌ها و ساختمان‌های مسکونی در سراسر جهان دیده می‌شود.

دو نهاد قدیمی‌تر هنوز زندگی روزمره را شکل می‌دهند. نظام طبقاتی که میان خانواده‌های آزاده (géer)، صنعتگران و مداحان (ñeeño) و تبارهای برآمده تاریخی از بردگان (jaam) تمایز می‌گذارد، اعتبار حقوقی خود را از دست داده، اما همچنان تصمیم‌های ازدواج و انتظارات اجتماعی را شکل می‌دهد، به‌ویژه درباره گریو که هم گرامی داشته می‌شود و هم در فاصله نگه داشته می‌شود. و teraanga، یعنی تعهد میزبانی، آن‌قدر مکرر یادآوری می‌شود که به نشانه ملی تبدیل شده است، هرچند در آغاز به‌طور مشخص قاعده‌ای ولوفی درباره چگونگی پذیرایی خانه از میهمان ناخوانده بود.