اروتیک کاسنا

هویت Kassena با زبانی آغاز می‌شود به نام Kasem و با زمین‌های کشاورزی در ساوانا که در دو سوی مرز میان شمال غنا و جنوب بورکینافاسو گسترده است. این مرز دومین چیزی است که باید درباره ایشان دانست. هنگامی که بریتانیا و فرانسه در پایان سده نوزدهم منطقه Volta را تقسیم کردند، خط مرزی درست از میان سرزمین Kassena گذشت و Navrongo و Paga را در سوی بریتانیایی و Pô و Tiébélé را در سوی فرانسوی باقی گذاشت. خانواده‌ها هنوز برای تشییع جنازه، بازار و ازدواج از این مرز عبور می‌کنند و کشاورزی در Paga و پسرعمویش در Tiébélé زبان مادری مشترکی دارند، در حالی که یکی در مدرسه انگلیسی می‌آموزد و دیگری فرانسه.

زبان Kasem به شاخه Grusi از زبان‌های Gur تعلق دارد و خویشاوند نزدیک Nuni است که در غرب به آن سخن گفته می‌شود. Nankana که با Kassena در ناحیه‌های Kassena-Nankana غنا و بازارهایشان سهیم‌اند، به زبانی از شاخه‌ای دیگر از زبان‌های Gur سخن می‌گویند که به Mooré نزدیک‌تر است، و از این رو این دو قوم در کنار هم زندگی می‌کنند بی‌آنکه در خانه زبان مشترکی داشته باشند. بیگانگان، Kassena و خویشاوندان Grusi ایشان را با هم Gurunsi می‌خواندند، و در دهه‌های 1880 و 1890 آن سرزمین زیر ضرب سواران Zarma بود که برای برده‌گیری غارت می‌کردند، و از میان رهبرانشان Babatu بیش از همه در یادها مانده است.

مسیحیت با میسیونرهای کاتولیک «پدران سفید» رسید که در سال 1906 در Navrongo ایستگاه تبشیری گشودند، و کلیسای جامع خشتی قدیمی شهر هنوز نشانه‌ای شاخص است. بسیاری از Kassena مسیحی‌اند و برخی مسلمان، اما تعهدهای کهن از میان نرفته‌اند. زیارتگاه‌های زمین و کاهنان آنها هنوز در امور زمین وزن دارند، نیاکان در زیارتگاه‌های خانگی خطاب می‌شوند، و تشییع جنازه مراسمی طولانی و چندمرحله‌ای با طبل و رقص است که می‌تواند تا مدت‌ها پس از دفن ادامه یابد. در Paga، باور بر این است که تمساح‌های برکه‌های شهر با پیمانی نیاکانی به مردمش پیوند دارند، و آزار رساندن به آنها ممنوع است.

هنر Kassena که بیشتر بیگانگان می‌شناسند از آن زنان است. در Tiébélé و روستاهای اطرافش، زنان دیوارهای حیاط‌ها را اندود می‌کنند و با طرح‌های هندسی از خاک سرخ، سیاه و سفید می‌پوشانند، سطح را با سنگ صیقل می‌دهند و با لاکی که از غلاف‌های néré جوشانده شده، آن را می‌بندند. این کار به‌صورت دسته‌جمعی انجام می‌شود و هر بار که باران آن را فرسوده کند، از نو انجام می‌شود. حیاط‌ها برای گرما و برای تاریخی از یورش ساخته شده‌اند: دیوارهای خاکی ضخیم، پشت‌بام‌های مسطح برای خشک کردن غله، و درهایی آن‌قدر کوتاه که میهمانان ناچار به خم شدن‌اند. پیرامون آنها زندگی هنوز بر ارزن، سورگوم، بادام زمینی و دام می‌گذرد، و بر pito، آبجوی سورگومی که زنان دم می‌کنند و تقریباً در هر گردهمایی حاضر است.