اروتیک مامپروسی

ممپروسی‌ها یک قوم پادشاهی هستند و در توضیح خودشان، پادشاهی نخست می‌آید. دولتشان، ممپروگو، گوشه شمال‌شرقی غنا را در بر دارد و در میان سه حکومتی که نسب خود را به ناآ گبئوا می‌رسانند، ارشدترین شمرده می‌شود: ممپروگو، داگبون در جنوب، و ننونگ میان این دو. ارشدیت در اینجا تزئین تشریفاتی نیست. نایری، رئیس قبیله عالی‌مقام که در نالریگو می‌نشیند، قرن‌هاست در تأیید جانشینی‌ها فراتر از مرزهای خود نقش داشته و این منصب وزنی در امور شمال غنا دارد که با وسعت آن سرزمین تناسب ندارد. رؤسای این بخش از کشور به جای تخت‌نشینی، با نشستن بر پوست حیوان بر کرسی می‌نشینند و زبان پوست‌ها در هر گفتگو درباره اینکه چه کسی چه منصبی دارد جریان دارد.

زبان ممپرولی به خوشه غربی اوتی-ولتا از خانواده گور تعلق دارد و آن‌قدر به داگبانی نزدیک است که گویشوران هر یک با کمی تلاش می‌توانند دیگری را دنبال کنند. موره، زبان موسی‌ها در بورکینافاسو، خویشاوند دورتری است. این کشور سوانای گینه است که با دامنه گمبگا شکسته شده، پرتگاهی بلند که به سوی اپر ایست فرو می‌ریزد و رود ولتای سفید سمت غربی را زهکشی می‌کند. یک فصل بارانی، سپس ماه‌ها هارماتان. مزارع به ارزن، سورگوم، ذرت، بادام‌زمینی و یام اختصاص دارد و گله‌داران فولانی با ترتیباتی کهن، کارآمد و دوره‌ای بازنگری‌شده، دام‌ها را از آن عبور می‌دهند.

اسلام از مسیرهای تجاری زود به این منطقه رسید و سال‌هاست بخشی از دربار است، با مقامات مسلمان وابسته به کاخ نایری و رعایت نماز جمعه در شهرهای بزرگ‌تر. در کنار آن، کاهنان زمین همچنان از زیارتگاه‌ها نگهداری می‌کنند و از سوی زمین سخن می‌گویند، و این دو نظام بدون اصطکاک چندانی کنار هم زندگی می‌کنند. گامبگا، نخستین مقر اداری استعماری در مناطق شمالی، در خارج بیشتر به‌خاطر شهرکی شناخته می‌شود که زنان متهم به جادوگری بیش از یک قرن است به آنجا پناه برده‌اند؛ مکانی که هم پناهگاه است و هم مجازات، و فعالان اهل غنا مدت‌هاست برای کاهش نقش آن تلاش کرده‌اند. نالریگو یکی از بیمارستان‌های اصلی منطقه را در خود دارد. و در بوکو، شمال این پرتگاه، نزاعی بر سر مقام ریاست قبیله میان مدعیان ممپروسی و کوسای دهه‌هاست ادامه دارد و از زمان استقلال در هر نسل جان‌هایی گرفته است. این همان چیزی است که بیرونی‌ها بیش از همه درباره ممپروسی‌ها شنیده‌اند و کم‌ترین نمایانگر آنان است.